972. Hadis
وعن ابن عمر رضي الله عنهما : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اسْتَوَى عَلَى بَعِيرِهِ خَارِجاً إِلَى سَفَرٍ ، كَبَّرَ ثَلاثاً ، ثُمَّ قَالَ : (( سُبْحَانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ ، وَإنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنْقَلبُونَ . اللّهُمَّ إنا نسألكَ في سفرنا هذا البرّ والتَّقوى ، ومنَ العملِ ما ترضى ، اللَّهُمَّ هَوِّن عَلَيْنَا سَفَرَنَا هَذَا ، وَاطْوِ عَنَّا بُعْدَهُ . اللَّهُمَّ أنْتَ الصَّاحِبُ في السَّفَرِ ، والخَلِيفَةُ في الأهْلِ . اللَّهُمَّ إنِّي أعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ ، وَكَآبَةِ المَنْظَرِ ، وَسُوءِ المُنْقَلَبِ في المالِ وَالأَهْلِ وَالوَلَدِ )) وَإِذَا رَجَعَ قَالَهُنَّ وَزَادَ فِيهِنَّ : (( آيِبُونَ ، تَائِبُونَ ، عَابِدُونَ ، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ )) رواه مسلم . مَعْنَى (( مُقْرِنِينَ )) : مُطِيقِينَ . وَ(( الوَعْثَاءُ )) بفتحِ الواوِ وَإسكان العين المهملة وبالثاء المثلثة وبالمد وَهِيَ : الشِّدَّةُ . وَ(( الكَآبَةُ )) بِالمَدِّ ، وَهِيَ : تَغَيُّرُ النَّفْسِ مِنْ حُزْنٍ وَنَحْوهِ . وَ(( المُنْقَلَبُ )) : المَرْجِعُ .
İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem yolculuğa çıkarken devesinin üzerine yerleştiğinde üç defa tekbir getirir, sonra şöyle derdi: “Bunu bizim hizmetimize veren Allah'ı tesbih ve tenzih ederiz; yoksa bizim buna gücümüz yetmezdi. Şüphesiz biz Rabbimize döneceğiz. Allah'ım! Bu yolculuğumuzda senden iyilik, takvâ ve razı olacağın ameller isteriz. Allah'ım! Bu yolculuğumuzu bize kolaylaştır ve uzağını bize yakınlaştır. Allah'ım! Yolculukta yoldaş, geride kalan ailede vekil sensin. Allah'ım! Yolculuğun meşakkatinden, üzücü manzaradan ve malda, ailede ve evlatta kötü bir dönüşle karşılaşmaktan sana sığınırım.” Döndüğü zaman da bunları söyler ve şunları eklerdi: “Dönenleriz, tövbe edenleriz, kulluk edenleriz, Rabbimize hamdedenleriz.” Müslim rivayet etmiştir. Mukrinîne (مُقْرِنِينَ) kelimesinin anlamı “güç yetirenler” demektir. el-Va'sâu (الوَعْثَاءُ) vâv'ın fethası, noktasız ayn'ın sükûnu, üç noktalı sâ ve med ile okunur; “zorluk, meşakkat” demektir. el-Keâbetü (الكَآبَةُ) med ile okunur; “hüzün ve benzeri bir sebeple ruh hâlinin bozulması” demektir. el-Munkalebü (المُنْقَلَبُ) ise “dönüş yeri” demektir.