974. Hadis
وعن عَلِي بن ربيعة ، قَالَ : شهدت عليَّ بن أَبي طالب رضي الله عنه ، أُتِيَ بِدَابَّةٍ لِيَرْكَبَهَا ، فَلَمَّا وَضَعَ رِجْلَهُ في الرِّكَابِ ، قَالَ : بِسْمِ اللهِ ، فَلَمَّا اسْتَوَى عَلَى ظَهْرِهَا ، قَالَ : الحَمْدُ للهِ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنينَ ، وَإنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُونَ ، ثُمَّ قَالَ : الحمْدُ للهِ ، ثَلاثَ مَرَّاتٍ ، ثُمَّ قَالَ : اللهُ أكْبَرُ ، ثَلاثَ مَرَّاتٍ ، ثُمَّ قَالَ : سُبْحَانَكَ إنّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي إنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أنْتَ ، ثُمَّ ضَحِكَ ، فَقيلَ : يَا أمِيرَ المُؤمِنِينَ ، مِنْ أيِّ شَيْءٍ ضَحِكْتَ ؟ قَالَ : رَأيتُ النبيَّ صلى الله عليه وسلم فَعَلَ كَمَا فَعَلْتُ ثُمَّ ضَحِكَ ، فقُلْتُ : يَا رسول اللهِ ، مِنْ أيِّ شَيْءٍ ضَحِكْتَ ؟ قَالَ : (( إنَّ رَبَّكَ تَعَالَى يَعْجَبُ مِنْ عَبدِهِ إِذَا قَالَ : اغْفِرْ لِي ذُنُوبِي ، يَعْلَمُ أنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ غَيْرِي )) رواه أَبُو داود والترمذي ، وقال : (( حديث حسن ))، وفي بعض النسخ: (( حسن صحيح )) . وهذا لفظ أَبي داود .
Ali b. Rebîa'dan rivayet edildi; dedi ki: Ali b. Ebû Tâlib radıyallâhu anh'in yanında bulundum; binmesi için kendisine bir binek getirildi. Ayağını üzengiye koyunca: ‘Bismillâh’ dedi. Sırtına yerleşince: ‘Bunu bizim hizmetimize veren Allah'a hamdolsun; yoksa bizim buna gücümüz yetmezdi. Şüphesiz biz Rabbimize döneceğiz’ dedi. Sonra üç defa ‘Elhamdülillâh’ dedi. Sonra üç defa ‘Allâhu ekber’ dedi. Sonra: ‘Seni tesbih ve tenzih ederim; ben nefsime zulmettim, beni bağışla. Çünkü günahları senden başka bağışlayacak yoktur’ dedi. Sonra güldü. Kendisine: ‘Ey Mü'minlerin emîri, niçin güldün?’ denildi. Dedi ki: Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem'in, benim yaptığım gibi yaptığını, sonra da güldüğünü gördüm. ‘Yâ Resûlallah, niçin güldün?’ dedim. Şöyle buyurdu: “Şüphesiz Rabbin Teâlâ, kulunun kendisinden başka günahları bağışlayacak kimse olmadığını bilerek: ‘Günahlarımı bağışla’ demesinden hoşnut olur.” Ebû Dâvûd ve Tirmizî rivayet etmiş; Tirmizî “Hasen bir hadistir” demiştir. Bazı nüshalarda “Hasen sahih” şeklindedir. Bu lafız Ebû Dâvûd'undur.