Binûn

Hayra Delâlet Etme ve Hidayete ya da Dalâlete Çağırma Bâbı

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

173. Hadis

وعن أَبي مسعود عُقبةَ بنِ عمرو الأنصاري البدري رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( مَنْ دَلَّ عَلَى خَيْرٍ فَلَهُ مِثْلُ أجْرِ فَاعِلِهِ )) رواه مسلم .

Ebû Mes'ûd Ukbe b. Amr el-Ensârî el-Bedrî radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim bir hayra delâlet ederse, kendisine onu yapanın sevabı kadar sevap vardır.” Müslim rivayet etmiştir.

174. Hadis

وعن أَبي هريرة رضي الله عنه : أنَّ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( مَنْ دَعَا إِلَى هُدَىً ، كَانَ لَهُ مِنَ الأَجْرِ مِثْلُ أجُورِ مَنْ تَبِعَه ، لاَ يَنْقُصُ ذلِكَ مِنْ أجُورِهمْ شَيئاً ، وَمَنْ دَعَا إِلَى ضَلاَلَةٍ ، كَانَ عَلَيهِ مِنَ الإثْمِ مِثْلُ آثَامِ مَنْ تَبِعَهُ ، لاَ يَنْقُصُ ذلِكَ مِنْ آثَامِهِمْ شَيئاً )) رواه مسلم .

Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim bir hidayete çağırırsa, kendisine ona uyanların sevapları kadar sevap vardır; bu, onların sevaplarından hiçbir şey eksiltmez. Kim de bir sapıklığa çağırırsa, kendisine ona uyanların günahları kadar günah vardır; bu, onların günahlarından hiçbir şey eksiltmez.” Müslim rivayet etmiştir.

175. Hadis

وعن أَبي العباس سهل بن سعد الساعدي رضي الله عنه : أنَّ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ يوم خَيبَر : (( لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رجلاً يَفْتَحُ الله عَلَى يَدَيهِ ، يُحبُّ اللهَ وَرَسولَهُ ، ويُحِبُّهُ اللهُ وَرَسُولُهُ )) ، فَبَاتَ النَّاسُ يَدُوكُونَ لَيْلَتَهُمْ أيُّهُمْ يُعْطَاهَا . فَلَمَّا أصْبَحَ النَّاسُ غَدَوْا عَلَى رسولِ الله صلى الله عليه وسلم كُلُّهُمْ يَرْجُو أنْ يُعْطَاهَا . فَقَالَ : (( أينَ عَلِيُّ ابنُ أَبي طالب ؟ )) فقيلَ: يَا رسولَ الله، هُوَ يَشْتَكي عَيْنَيهِ . قَالَ : (( فَأَرْسِلُوا إِلَيْه )) فَأُتِيَ بِهِ فَبَصَقَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم في عَيْنَيْهِ ، وَدَعَا لَهُ فَبَرِىءَ حَتَّى كأنْ لَمْ يكُن بِهِ وَجَعٌ ، فأعْطاهُ الرَّايَةَ . فقَالَ عَليٌّ رضي الله عنه : يَا رَسُول اللهِ ، أقاتِلُهمْ حَتَّى يَكُونُوا مِثْلَنَا ؟ فَقَالَ : (( انْفُذْ عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى تَنْزِلَ بسَاحَتهمْ ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإسْلاَمِ ، وَأخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُ عَلَيْهِمْ مِنْ حَقِّ اللهِ تَعَالَى فِيهِ ، فَوَالله لأَنْ يَهْدِيَ اللهُ بِكَ رَجُلاً وَاحِداً خَيرٌ لَكَ مِنْ حُمْرِ النَّعَم )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . قوله : (( يَدُوكُونَ )) : أي يَخُوضُونَ وَيَتَحَدَّثُونَ . وقوله : (( رِسْلِكَ )) بكسر الراءِ وبفتحها لغتانِ ، والكسر أفصح .

Ebü'l-Abbâs Sehl b. Sa'd es-Sâidî radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem Hayber günü şöyle buyurdu: “Sancağı yarın mutlaka öyle bir adama vereceğim ki Allah fethi onun eliyle nasip edecektir; o, Allah'ı ve Resûlü'nü sever, Allah ve Resûlü de onu sever.” Bunun üzerine insanlar geceyi, sancağın içlerinden kime verileceğini konuşup tartışarak geçirdiler. Sabah olunca her biri sancağın kendisine verilmesini umarak erkenden Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına gittiler. Resûlullah: “Ali b. Ebû Tâlib nerede?” diye sordu. ‘Yâ Resûlallah! Onun gözleri ağrıyor’ denildi. “Ona haber gönderip çağırın” buyurdu. Ali getirildi; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem onun gözlerine tükürdü ve kendisine dua etti. Ali, sanki hiç ağrısı yokmuş gibi iyileşti. Bunun üzerine [Resûlullah] sancağı ona verdi. Ali radıyallâhu anh: ‘Yâ Resûlallah! Bizim gibi oluncaya kadar onlarla savaşayım mı?’ diye sordu. Resûlullah şöyle buyurdu: “Onların meydanlarına ininceye kadar sakin ve telaşsız bir şekilde ilerle. Sonra onları İslâm'a davet et ve İslâm'da üzerlerine düşen yüce Allah'ın hakkını onlara haber ver. Vallahi, Allah'ın senin vesilenle tek bir kişiyi hidayete erdirmesi, senin için kızıl develere sahip olmaktan daha hayırlıdır.” Müttefekun aleyh. Hadiste geçen yedûkûne (يَدُوكُونَ) “dalıp konuşuyorlar” demektir. Rislik (رِسْلِكَ) kelimesi “ağırbaşlılık, telaşsızlık” anlamında olup râ harfinin kesresiyle ve fethasıyla iki söyleyişi vardır; kesreli okunuş daha fasihtir.

176. Hadis

وعن أنس رضي الله عنه : أن فتىً مِنْ أسلم ، قَالَ : يَا رَسُول الله ، إنِّي أُرِيدُ الغَزْوَ وَلَيْسَ معي مَا أتَجَهَّز بِهِ ، قَالَ : (( ائتِ فُلاَناً فإنَّهُ قَدْ كَانَ تَجَهَّزَ فَمَرِضَ )) فَأتَاهُ ، فَقَالَ: إنَّ رسولَ الله صلى الله عليه وسلم يُقْرِئُكَ السَّلامَ ، وَيَقُولُ : أعْطني الَّذِي تَجَهَّزْتَ بِهِ ، فَقَالَ : يَا فُلاَنَةُ ، أعْطِيهِ الَّذِي تَجَهَّزْتُ بِهِ ، وَلا تَحْبِسي مِنْهُ شَيئاً ، فَواللهِ لاَ تَحْبِسِين مِنْهُ شَيئاً فَيُبَاركَ لَكِ فِيهِ . رواه مسلم .

Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Eslem kabilesinden bir genç: ‘Yâ Resûlallah! Ben gazâya çıkmak istiyorum, ancak yanımda teçhizatımı sağlayacak bir şeyim yok’ dedi. Resûlullah: “Falancaya git; çünkü o, hazırlığını yapmıştı fakat hastalandı” buyurdu. Genç o adamın yanına gitti ve: ‘Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem sana selâm söylüyor ve hazırlamış olduğun teçhizatı bana vermeni buyuruyor’ dedi. Bunun üzerine o zat [hanımına]: ‘Ey falanca! Hazırladığım teçhizatı ona ver, ondan hiçbir şey alıkoyma. Vallahi ondan bir şey alıkoyarsan, onda sana bereket verilmez’ dedi. Müslim rivayet etmiştir.