175. Hadis
وعن أَبي العباس سهل بن سعد الساعدي رضي الله عنه : أنَّ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ يوم خَيبَر : (( لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَداً رجلاً يَفْتَحُ الله عَلَى يَدَيهِ ، يُحبُّ اللهَ وَرَسولَهُ ، ويُحِبُّهُ اللهُ وَرَسُولُهُ )) ، فَبَاتَ النَّاسُ يَدُوكُونَ لَيْلَتَهُمْ أيُّهُمْ يُعْطَاهَا . فَلَمَّا أصْبَحَ النَّاسُ غَدَوْا عَلَى رسولِ الله صلى الله عليه وسلم كُلُّهُمْ يَرْجُو أنْ يُعْطَاهَا . فَقَالَ : (( أينَ عَلِيُّ ابنُ أَبي طالب ؟ )) فقيلَ: يَا رسولَ الله، هُوَ يَشْتَكي عَيْنَيهِ . قَالَ : (( فَأَرْسِلُوا إِلَيْه )) فَأُتِيَ بِهِ فَبَصَقَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم في عَيْنَيْهِ ، وَدَعَا لَهُ فَبَرِىءَ حَتَّى كأنْ لَمْ يكُن بِهِ وَجَعٌ ، فأعْطاهُ الرَّايَةَ . فقَالَ عَليٌّ رضي الله عنه : يَا رَسُول اللهِ ، أقاتِلُهمْ حَتَّى يَكُونُوا مِثْلَنَا ؟ فَقَالَ : (( انْفُذْ عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى تَنْزِلَ بسَاحَتهمْ ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإسْلاَمِ ، وَأخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُ عَلَيْهِمْ مِنْ حَقِّ اللهِ تَعَالَى فِيهِ ، فَوَالله لأَنْ يَهْدِيَ اللهُ بِكَ رَجُلاً وَاحِداً خَيرٌ لَكَ مِنْ حُمْرِ النَّعَم )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . قوله : (( يَدُوكُونَ )) : أي يَخُوضُونَ وَيَتَحَدَّثُونَ . وقوله : (( رِسْلِكَ )) بكسر الراءِ وبفتحها لغتانِ ، والكسر أفصح .
Ebü'l-Abbâs Sehl b. Sa'd es-Sâidî radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem Hayber günü şöyle buyurdu: “Sancağı yarın mutlaka öyle bir adama vereceğim ki Allah fethi onun eliyle nasip edecektir; o, Allah'ı ve Resûlü'nü sever, Allah ve Resûlü de onu sever.” Bunun üzerine insanlar geceyi, sancağın içlerinden kime verileceğini konuşup tartışarak geçirdiler. Sabah olunca her biri sancağın kendisine verilmesini umarak erkenden Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına gittiler. Resûlullah: “Ali b. Ebû Tâlib nerede?” diye sordu. ‘Yâ Resûlallah! Onun gözleri ağrıyor’ denildi. “Ona haber gönderip çağırın” buyurdu. Ali getirildi; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem onun gözlerine tükürdü ve kendisine dua etti. Ali, sanki hiç ağrısı yokmuş gibi iyileşti. Bunun üzerine [Resûlullah] sancağı ona verdi. Ali radıyallâhu anh: ‘Yâ Resûlallah! Bizim gibi oluncaya kadar onlarla savaşayım mı?’ diye sordu. Resûlullah şöyle buyurdu: “Onların meydanlarına ininceye kadar sakin ve telaşsız bir şekilde ilerle. Sonra onları İslâm'a davet et ve İslâm'da üzerlerine düşen yüce Allah'ın hakkını onlara haber ver. Vallahi, Allah'ın senin vesilenle tek bir kişiyi hidayete erdirmesi, senin için kızıl develere sahip olmaktan daha hayırlıdır.” Müttefekun aleyh. Hadiste geçen yedûkûne (يَدُوكُونَ) “dalıp konuşuyorlar” demektir. Rislik (رِسْلِكَ) kelimesi “ağırbaşlılık, telaşsızlık” anlamında olup râ harfinin kesresiyle ve fethasıyla iki söyleyişi vardır; kesreli okunuş daha fasihtir.