1299. Hadis
وعنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( مِنْ خَيْرِ مَعَاشِ النَّاسِ لَهُمْ ، رَجُلٌ مُمْسِكٌ عِنَانَ فَرَسِهِ في سَبِيلِ اللهِ ، يَطِيرُ عَلَى مَتْنِهِ ، كُلَّمَا سَمِعَ هَيْعَةً أَوْ فَزْعَةً طَارَ عَلَيْهِ يَبْتَغِي القَتْلَ وَالمَوْتَ مَظَانَّهُ أَوْ رَجُلٌ في غُنَيْمَةٍ في رَأسِ شَعَفَةٍ مِنْ هَذَا الشَّعَفِ ، أَوْ بَطْنِ وَادٍ مِن الأَوْدِيَةِ ، يُقِيمُ الصَّلاَةَ ، وَيُؤتي الزَّكَاةَ ، وَيَعْبُدُ رَبَّهُ حَتَّى يَأتِيَهُ اليَقِينُ ، لَيْسَ مِنَ النَّاسِ إِلاَّ في خَيْرٍ )) رواه مسلم .
Yine ondan rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “İnsanların kendileri için en hayırlı yaşayışlarından biri, Allah yolunda atının dizginini tutmuş, sırtında uçarcasına giden, ne zaman bir savaş çığlığı veya bir tehlike sesi duysa, öldürülmeyi ve ölümü beklenen yerlerde arayarak atının üzerinde oraya uçan adamın yaşayışıdır. Yahut şu dağ başlarından bir dağ başında veya vadilerden bir vadinin içinde azıcık koyunu arasında bulunan, namazı kılan, zekâtı veren ve kendisine ölüm gelinceye kadar Rabbine ibadet eden, insanlarla ancak hayır üzere bulunan adamın yaşayışıdır.” Müslim rivayet etmiştir.