1315. Hadis
وعن أنس رضي الله عنه ، قَالَ : انْطَلَقَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم وَأصْحَابُهُ حَتَّى سَبَقُوا المُشْرِكِينَ إِلَى بَدْرٍ ، وَجَاءَ المُشْرِكُونَ ، فَقَالَ رَسولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم : (( لاَ يَقْدمَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلَى شَيْءٍ حَتَّى أكُونَ أنَا دُونَهُ )) . فَدَنَا المُشْرِكُونَ ، فَقَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( قُومُوا إِلَى جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماوَاتُ وَالأرْضُ )) قَالَ : يَقُولُ عُمَيْرُ بن الحُمَامِ الأنْصَارِيُّ رضي الله عنه : يَا رسولَ اللهِ ، جَنَّةٌ عَرْضُهَا السَّماوَاتُ وَالأرْضُ ؟ قَالَ : (( نَعَمْ )) قَالَ : بَخٍ بَخٍ ؟ فَقَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( مَا يَحْمِلُكَ عَلَى قَولِكَ بَخٍ بَخٍ ؟ )) قَالَ : لاَ وَاللهِ يَا رَسُولَ اللهِ إِلاَّ رَجَاءَ أَنْ أَكُونَ مِنْ أهْلِهَا ، قَالَ : (( فَإنَّكَ مِنْ أهْلِهَا )) فَأخْرَجَ تَمَرَاتٍ مِنْ قَرَنِهِ ، فَجَعَلَ يَأكُلُ مِنْهُنَّ ، ثُمَّ قَالَ : لَئِنْ أَنَا حَييتُ حَتَّى آكُلَ تَمَرَاتِي هذِهِ إنّهَا لَحَياةٌ طَوِيلَةٌ ، فَرَمَى بِمَا كَانَ مَعَهُ مِنَ التَّمْرِ ، ثُمَّ قَاتَلَهُمْ حَتَّى قُتِلَ . رواه مسلم . (( القَرَن )) بفتح القاف والراء : هُوَ جُعْبَةُ النشَّابِ .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ve ashâbı yola çıkıp müşriklerden önce Bedir'e vardılar. Ardından müşrikler de geldi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Ben önünüzde olmadıkça sizden hiç kimse bir şeye kalkışmasın.” Müşrikler yaklaşınca Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Genişliği göklerle yer kadar olan bir cennete kalkın!” buyurdu. [Enes] dedi ki: Umeyr b. el-Humâm el-Ensârî radıyallâhu anh: ‘Yâ Resûlallah! Genişliği göklerle yer kadar olan bir cennet mi?’ dedi. [Resûlullah]: “Evet” buyurdu. Umeyr: ‘Ne güzel, ne güzel!’ dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Seni ‘Ne güzel, ne güzel!’ demeye sevk eden nedir?” diye sordu. Umeyr: ‘Vallahi yâ Resûlallah, yalnız oranın ehlinden olma ümididir’ dedi. [Resûlullah]: “Şüphesiz sen oranın ehlindensin” buyurdu. Bunun üzerine Umeyr ok kuburluğundan birkaç hurma çıkarıp yemeye başladı. Sonra: ‘Şu hurmalarımı yiyinceye kadar yaşayacak olursam bu gerçekten uzun bir hayattır’ diyerek yanındaki hurmaları attı; ardından öldürülünceye kadar onlarla savaştı. Müslim rivayet etmiştir. Karan (القَرَن), kaf ve râ harflerinin fethasıyla, “ok kuburluğu” demektir.