31. Hadis
وعن أنس رضي الله عنه ، قَالَ : مَرَّ النَّبيُّ صلى الله عليه وسلم بامرأةٍ تَبكي عِنْدَ قَبْرٍ ، فَقَالَ : (( اتّقِي الله واصْبِري )) فَقَالَتْ : إِليْكَ عَنِّي ؛ فإِنَّكَ لم تُصَبْ بمُصِيبَتي وَلَمْ تَعرِفْهُ ، فَقيلَ لَهَا : إنَّه النَّبيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَتْ بَابَ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم ، فَلَمْ تَجِدْ عِنْدَهُ بَوَّابينَ ، فقالتْ : لَمْ أعْرِفكَ ، فَقَالَ : (( إنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولى )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . وفي رواية لمسلم : (( تبكي عَلَى صَبيٍّ لَهَا )) .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem bir kabrin başında ağlayan bir kadının yanından geçti ve ona: “Allah'tan kork ve sabret” buyurdu. Kadın, onu tanımayarak: ‘Çekil başımdan! Zira benim başıma gelen musibet senin başına gelmedi’ dedi. Kendisine: ‘O, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'dir’ denildi. Bunun üzerine kadın Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'in kapısına geldi; kapısında kapıcılar bulamadı ve: ‘Sizi tanıyamadım’ dedi. Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem de: “Sabır ancak musibetin ilk çarptığı andadır” buyurdu. Müttefekun aleyh. Müslim'in bir rivayetinde: “küçük çocuğu için ağlayan [bir kadın]” şeklindedir.