1665. Hadis
وعن أَسِيد بن أبي أَسِيدٍ التابِعِيِّ ، عن امْرَأةٍ مِنَ المُبَايِعاتِ ، قالت : كان فِيما أخَذَ عَلَيْنَا رسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فِي المَعْرُوفِ الَّذِي أخَذَ عَلَيْنَا أنْ لاَ نَعْصِيَهُ فِيهِ : أنْ لا نَخْمِشَ وَجْهَاً ، وَلاَ نَدْعُوَ وَيْلاً ، وَلاَ نَشُقَّ جَيْباً ، وأنْ لاَ نَنْشُرَ شَعْراً . رواه أبو داود بإسناد حسن .
Tâbiînden Üseyd b. Ebû Üseyd'den, biat eden kadınlardan birinden rivayet edildi; [o kadın] dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kendisine karşı gelmememiz hususunda bizden söz aldığı ma'rûf (iyilik) cümlesinden olarak bizden aldığı ahidler arasında yüz tırmalamamamız, ‘Veyl (helâk) olsun!’ diye feryat etmememiz, yaka yırtmamamız ve saç baş dağıtmamamız da vardı. Ebû Dâvûd hasen bir isnadla rivayet etmiştir.