264. Hadis
وعنه ، قَالَ : قَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( لَيْسَ المِسْكينُ الَّذِي تَرُدُّهُ التَّمْرَةُ وَالتَّمْرَتَانِ ، وَلا اللُّقْمَةُ وَاللُّقْمَتَانِ إِنَّمَا المِسكِينُ الَّذِي يَتَعَفَّفُ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . وفي رواية في الصحيحين : (( لَيْسَ المِسكِينُ الَّذِي يَطُوفُ عَلَى النَّاسِ تَرُدُّهُ اللُّقْمَةُ واللُّقْمَتانِ ، وَالتَّمْرَةُ والتَّمْرَتَانِ ، وَلَكِنَّ المِسْكِينَ الَّذِي لاَ يَجِدُ غنىً يُغْنِيه ، وَلاَ يُفْطَنُ بِهِ فَيُتَصَدَّقَ عَلَيهِ ، وَلاَ يَقُومُ فَيَسْأَلُ النَّاسَ )) .
Yine ondan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Asıl yoksul, bir iki hurmanın ya da bir iki lokmanın kapıdan çevirdiği kimse değildir; asıl yoksul, iffetinden dolayı dilenmeyen kimsedir.” Müttefekun aleyh. Sahîhayn'daki bir rivayette ise şöyledir: “Asıl yoksul, insanların arasında dolaşıp bir iki lokmanın ve bir iki hurmanın kapıdan çevirdiği kimse değildir; fakat asıl yoksul, kendisini muhtaçlıktan kurtaracak bir zenginlik bulamayan, durumu fark edilip de kendisine sadaka verilmeyen ve kalkıp insanlardan bir şey de istemeyen kimsedir.”