1850. Hadis
وعن أبي الفضل العباس بن عبد المطلب رضي الله عنه قال : شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم يَومَ حُنَيْن ، فَلَزِمْتُ أنا وأبو سُفْيَانَ بن الحارثِ بن عبد المطلب رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، فَلَمْ نُفَارِقْهُ ، وَرسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، عَلَى بَغْلَةٍ لَهُ بَيْضَاءَ ، فَلَمَّا التَقَى المُسْلِمُونَ وَالمُشْرِكُونَ ، وَلَّى المُسْلِمُونَ مُدْبِريِنَ ، فَطَفِقَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، يَرْكُضُ بَغْلَتَهُ قِبلَ الكُفَّارِ ، وأنا آخِذٌ بِلِجَامِ بَغْلَةِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، أكُفُّهَا إرَادَةَ أنْ لاَ تُسْرِعَ ، وأبُو سُفْيَانَ آخِذٌ بِرِكَابِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فقالَ رَسُولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( أيْ عَبَّاسُ ، نَادِ أصْحَابَ السَّمُرَةِ )) . قالَ العَبَّاسُ - وَكَانَ رَجُلاً صَيِّتاً - فَقُلْتُ بِأَعْلَى صَوْتِي : أيْنَ أصْحَابُ السَّمُرَةِ ، فَوَاللهِ لَكَأنَّ عَطْفَتَهُمْ حِينَ سَمِعُوا صَوْتِي عَطْفَةُ البَقَرِ عَلَى أَوْلاَدِهَا ، فقالوا : يَا لَبَّيْكَ يَا لَبَّيْكَ ، فَاقْتَتَلُوا هُمْ وَالكُفَّارُ ، وَالدَّعْوَةُ في الأنْصَارِ يَقُولُونَ : يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ، يَا مَعْشَرَ الأنْصَارِ ، ثُمَّ قَصُرَتِ الدَّعْوَةُ عَلَى بَنِي الحَارِثِ بْنِ الخَزْرَجِ ، فَنَظَرَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، وَهُوَ عَلَى بَغْلَتِهِ كَالمُتَطَاوِلِ عَلَيْهَا إلَى قِتَالِهِمْ ، فَقَالَ : (( هَذَا حِينَ حَمِيَ الوَطِيسُ )) ، ثُمَّ أَخَذَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، حَصَيَاتٍ فَرَمَى بِهِنَّ وُجُوهَ الكُفَّارِ ، ثُمَّ قَالَ : (( انْهَزَمُوا وَرَبِّ مُحَمَّدٍ )) ، فَذَهَبْتُ أنْظُرُ فَإذَا القِتَالُ عَلَى هَيْئَتِهِ فِيما أرَى ، فَواللهِ مَا هُوَ إلاَّ أنْ رَمَاهُمْ بِحَصَيَاتِهِ ، فَمَا زِلْتُ أرَى حَدَّهُمْ كَلِيلاً وَأَمْرَهُمْ مُدْبِراً . رواه مسلم . (( الوَطِيسُ )) التَّنُّورُ ، ومعناهُ : اشْتَدَّتِ الحَرْبُ . وقوله : (( حَدَّهُمْ )) هو بالحاء المهملة : أيْ بَأْسَهُمْ .
Ebü'l-Fazl el-Abbâs b. Abdülmuttalib radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Huneyn günü Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte bulundum. Ben ve Ebû Süfyân b. el-Hâris b. Abdülmuttalib, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanından hiç ayrılmadık. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem kendisine ait beyaz bir katırın üzerindeydi. Müslümanlarla müşrikler karşılaştığında Müslümanlar arkalarını dönüp kaçmaya başladılar. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ise katırını kâfirlere doğru mahmuzlamaya başladı. Ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in katırının geminden tutuyor, hızlanmasın diye onu zaptediyordum; Ebû Süfyân da Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in üzengisini tutuyordu. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Ey Abbâs, Semure ashâbına seslen!” buyurdu. Abbâs -ki gür sesli bir adamdı- dedi ki: En yüksek sesimle: Semure ashâbı nerede? diye seslendim. Vallahi sesimi işittiklerinde geri dönüşleri tıpkı sığırların yavrularına dönüşü gibiydi. Buyur, emrindeyiz! Buyur, emrindeyiz! dediler ve kâfirlerle çarpışmaya başladılar. Ensâr içindeki çağrı ise: Ey Ensâr topluluğu! Ey Ensâr topluluğu! şeklindeydi. Sonra çağrı yalnız Benî Hâris b. el-Hazrec'e yöneldi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem katırının üzerinde sanki boynunu uzatıp dikilir gibi onların çarpışmasına baktı ve: “İşte bu, fırının kızıştığı zamandır” buyurdu. Sonra Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem avucuna çakıl taşları alıp kâfirlerin yüzlerine attı, ardından: “Muhammed'in Rabbine yemin olsun ki bozguna uğradılar!” buyurdu. Bakmaya gittim; gördüğüm kadarıyla savaş olduğu gibi sürüyordu. Fakat vallahi onlara çakıl taşlarını atmasıyla birlikte, güçlerinin kırıldığını ve işlerinin tersine döndüğünü görmeye devam ettim. Müslim rivayet etmiştir. el-Vatîs (الوَطِيسُ) “tandır, fırın” demektir; sözün anlamı “savaş şiddetlendi” demektir. Haddehüm (حَدَّهُمْ) sözü ise noktasız hâ iledir; yani “güçlerini ve şiddetlerini” demektir.