1859. Hadis
وعن عوف بن مالِك بن الطُّفَيْلِ : أنَّ عائشة رَضِيَ اللهُ عنها ، حُدِّثَتْ أنَّ عبدَ اللهِ بن الزبير رضي الله عنهما ، قَالَ في بَيْعٍ أَوْ عَطَاءٍ أعْطَتْهُ عَائِشَةُ رَضِيَ اللهُ تَعَالَى عنها: واللهِ لَتَنْتَهِيَنَّ عَائِشَةُ أَوْ لأَحْجُرَنَّ عَلَيْهَا، قالَتْ : أَهُوَ قَالَ هَذَا ! قالوا : نَعَمْ . قَالَتْ : هُوَ للهِ عَلَيَّ نَذْرٌ أنْ لا أُكَلِّمَ ابْنَ الزُّبَيْرِ أَبَداً ، فَاسْتَشْفَعَ ابْنُ الزُّبَيْرِ إِلَيْهَا حِيْنَ طَالَتِ الهِجْرَةُ . فَقَالَتْ : لاَ ، واللهِ لاَ أشْفَعُ فِيهِ أبداً ، وَلاَ أَتَحَنَّثُ إِلَى نَذْرِي . فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَى ابْنِ الزُّبَيرِ كَلَّمَ المِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ ، وَعبدَ الرحْمَانِ ابْنَ الأسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ وقَالَ لَهُمَا : أنْشُدُكُمَا اللهَ لَمَا أدْخَلْتُمَانِي عَلَى عَائِشَةَ رَضِيَ اللهُ عنها ، فَإنَّهَا لاَ يَحِلُّ لَهَا أنْ تَنْذِرَ قَطِيعَتِي ، فَأقْبَلَ بِهِ المِسْوَرُ ، وَعَبدُ الرحْمَانِ حَتَّى اسْتَأذَنَا عَلَى عَائِشَةَ فَقَالاَ : السَّلاَمُ عَلَيْكِ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ ، أنَدْخُلُ ؟ قالت عَائِشَةُ : ادْخُلُوا . قالوا : كُلُّنَا ؟ قالتْ : نَعَمْ ادْخُلُوا كُلُّكُمْ ، وَلاَ تَعْلَمُ أَنَّ معَهُمَا ابْنَ الزُّبَيرِ ، فَلَمَّا دَخَلُوا دَخَلَ ابْنُ الزُّبَيرِ الحِجَابَ فَاعْتَنَقَ عَائِشَةَ رَضِيَ اللهُ عنها ، وَطَفِقَ يُنَاشِدُهَا وَيَبْكِي ، وَطَفِقَ المِسْوَرُ ، وَعَبدُ الرَّحْمَانِ يُنَاشِدَانِهَا إِلاَّ كَلَّمَتْهُ وَقَبِلَتْ مِنْهُ ، وَيَقُولانِ : إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَمَّا قَدْ عَلِمْتِ مِنَ الهِجْرَةِ ؛ وَلاَ يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ ، فَلَمَّا أَكْثَرُوا عَلَى عَائِشَة مِنَ التَّذْكِرَةِ وَالتَّحْرِيجِ ، طَفِقَتْ تُذَكرُهُمَا وَتَبْكِي ، وَتَقُولُ : إنِّي نَذَرْتُ وَالنَّذْرُ شَدِيدٌ ، فَلَمْ يَزَالاَ بِهَا حَتَّى كَلَّمَتِ ابْنَ الزُّبَيرِ ، وأعْتَقَتْ فِي نَذْرِهَا ذَلِكَ أرْبَعِينَ رَقَبَةً ، وَكَانَتْ تَذْكُرُ نَذْرَهَا بَعدَ ذَلِكَ فَتَبكِي حَتَّى تَبِلَّ دُمُوعُهَا خِمَارَهَا . رواه البخاري .
Avf b. Mâlik b. et-Tufeyl'den rivayet edildi: Âişe radıyallâhu anhâ'ya, Abdullah b. ez-Zübeyr radıyallâhu anhümâ'nın, Âişe radıyallâhu teâlâ anhâ'nın yaptığı bir satış ya da verdiği bir bağış hakkında, “Vallahi Âişe ya bundan vazgeçer ya da onu hacrederim (mallarını kullanmasını kısıtlarım)” dediği anlatıldı. [Âişe]: “Bunu o mu söyledi?” dedi. “Evet” dediler. [Âişe] dedi ki: “İbnü'z-Zübeyr ile bir daha asla konuşmamak, Allah için üzerime nezir (adak) olsun.” Küslük uzayınca İbnü'z-Zübeyr ona aracılar gönderdi. [Âişe] ise: “Hayır, vallahi onun hakkında hiçbir aracıyı asla kabul etmem ve nezrimi bozmam” dedi. Bu durum İbnü'z-Zübeyr'e uzun gelince el-Misver b. Mahreme ve Abdurrahman b. el-Esved b. Abdüyeğûs ile konuştu ve onlara: “Allah aşkına beni Âişe radıyallâhu anhâ'nın yanına sokun; çünkü benimle ilgiyi kesmeyi nezretmesi ona helâl değildir” dedi. Bunun üzerine el-Misver ve Abdurrahman onu yanlarına alarak geldiler ve Âişe'nin yanına girmek için izin isteyerek: “es-Selâmü aleyki ve rahmetullâhi ve berekâtüh, girelim mi?” dediler. Âişe: “Girin” dedi. “Hepimiz mi?” dediler. [Âişe], yanlarında İbnü'z-Zübeyr'in olduğunu bilmeden: “Evet, hepiniz girin” dedi. İçeri girdiklerinde İbnü'z-Zübeyr perdenin arkasına geçip Âişe radıyallâhu anhâ'ya sarıldı ve Allah aşkına diyerek yalvarmaya ve ağlamaya başladı. el-Misver ve Abdurrahman da onunla konuşması ve özrünü kabul etmesi için [Âişe'ye] yalvarmaya başladılar. Ona: “Bildiğin üzere Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem küs durmayı yasakladı; bir Müslüman'ın din kardeşine üç geceden fazla küs durması helâl değildir” diyorlardı. Âişe'ye öğüt vermeyi ve onu vebal altında kalmakla uyarmayı çoğaltınca, [Âişe] de onlara nezrini hatırlatıp ağlamaya başladı ve: “Ben nezrettim, nezir ise ağır bir şeydir” diyordu. Onlar ısrara devam ettiler; sonunda [Âişe], İbnü'z-Zübeyr ile konuştu ve bu nezri için kırk köle âzat etti. Ondan sonra da nezrini hatırladıkça başörtüsü gözyaşlarıyla ıslanıncaya kadar ağlardı. Buhârî rivayet etmiştir.