1875. Hadis
وعن شَدَّادِ بْنِ أَوسٍ رضي الله عنه ، عن النبيّ صلى الله عليه وسلم ، قال : (( سَيِّدُ الاسْتِغْفَارِ أَنْ يَقُولَ العَبْدُ : اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لاَ إلهَ إلاَّ أنْتَ خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ ، وَأنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ ، أعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ ، أبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ ، وأبُوءُ بِذَنْبِي ، فَاغْفِرْ لِي ، فَإنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إلاَّ أنْتَ . مَنْ قَالَهَا مِنَ النَّهَارِ مُوقِناً بِهَا ، فَمَاتَ مِنْ يَوْمِهِ قَبْلَ أَنْ يُمْسِي ، فَهُوَ مِنْ أهْلِ الجَنَّةِ ، وَمَنْ قَالَهَا مِنَ اللَّيْلِ ، وَهُوَ مُوقِنٌ بِهَا ، فَمَاتَ قَبْلَ أنْ يُصْبِحَ ، فَهُوَ مِنْ أهْلِ الجَنَّةِ )) . رواه البخاري . (( أبوءُ )) بباءٍ مَضمومةٍ ثم واوٍ وهمزة ممدودة ومعناه : أقِرُّ وَأعْتَرِفُ .
Şeddâd b. Evs radıyallâhu anh'den; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “Seyyidü'l-istiğfâr (istiğfarların en üstünü) kulun şöyle demesidir: ‘Allah'ım! Sen benim Rabbimsin. Senden başka ilâh yoktur. Beni Sen yarattın ve ben Senin kulunum. Gücüm yettiğince Senin ahdine ve vaadine bağlıyım. Yaptığım şeylerin şerrinden Sana sığınırım. Üzerimdeki nimetini Sana ikrar ederim, günahımı da itiraf ederim. Beni bağışla; zira günahları Senden başka bağışlayacak yoktur.’ Kim bunu sevabına gönülden inanarak gündüzün söylerse ve akşam olmadan önce o gün içinde ölürse cennet ehlinden olur. Kim de bunu sevabına gönülden inanarak geceleyin söylerse ve sabah olmadan önce ölürse cennet ehlinden olur.” Buhârî rivayet etmiştir. Ebûu (أَبُوءُ) ötreli bâ, ardından vâv ve uzatılan hemze iledir; anlamı: “ikrar ve itiraf ederim” demektir.