324. Hadis
وعن أم المؤمنين ميمونة بنتِ الحارث رضي الله عنها : أنَّهَا أعْتَقَتْ وَليدَةً وَلَمْ تَستَأذِنِ النَّبيَّ صلى الله عليه وسلم ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُهَا الَّذِي يَدُورُ عَلَيْهَا فِيهِ ، قَالَتْ : أشَعَرْتَ يَا رَسُول الله ، أنِّي أعتَقْتُ وَليدَتِي ؟ قَالَ : (( أَوَ فَعَلْتِ ؟ )) قَالَتْ : نَعَمْ . قَالَ : (( أما إنَّكِ لَوْ أعْطَيْتِهَا أخْوَالَكِ كَانَ أعْظَمَ لأجْرِكِ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
Mü'minlerin annesi Meymûne bint el-Hâris radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildi ki: Kendisi, Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem'den izin almadan bir cariye azat etmişti. Nebî'nin onun yanına geldiği nöbet günü olunca: Ey Allah'ın Resûlü, cariyemi azat ettiğimin farkında mısın? dedi. [Resûlullah]: “Bunu yaptın mı?” diye sordu. O da: Evet, dedi. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Şunu bil ki onu dayılarına vermiş olsaydın, senin için sevabı daha büyük olurdu.” Müttefekun aleyh.