344. Hadis
وعن عائشة رضي الله عنها ، قَالَتْ : مَا غِرْتُ عَلَى أحَدٍ مِنْ نِسَاءِ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم مَا غِرْتُ عَلَى خَدِيجَة رضي الله عنها ، وَمَا رَأيْتُهَا قَطُّ ، وَلَكِنْ كَانَ يُكْثِرُ ذِكْرَهَا ، وَرُبَّمَا ذَبَحَ الشَّاةَ ، ثُمَّ يقَطِّعُهَا أعْضَاء ، ثُمَّ يَبْعثُهَا في صَدَائِقِ خَديجَةَ ، فَرُبَّمَا قُلْتُ لَهُ : كَأنْ لَمْ يَكُنْ في الدُّنْيَا إلاَّ خَديجَةَ ! فَيَقُولُ : (( إنَّهَا كَانَتْ وَكَانَتْ وَكَانَ لي مِنْهَا وَلَدٌ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . وفي رواية : وإنْ كَانَ لَيَذْبَحُ الشَّاءَ ، فَيُهْدِي في خَلاَئِلِهَا مِنْهَا مَا يَسَعُهُنَّ . وفي رواية:كَانَ إِذَا ذبح الشاة، يقولُ : (( أَرْسِلُوا بِهَا إِلَى أصْدِقَاءِ خَديجَةَ )) . وفي رواية : قَالَت : اسْتَأذَنتْ هَالَةُ بِنْتُ خُوَيْلِد أُخْتُ خَدِيجَةَ عَلَى رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، فَعرَفَ اسْتِئذَانَ خَديجَةَ ، فَارتَاحَ لِذَلِكَ ، فَقَالَ : (( اللَّهُمَّ هَالةُ بِنْتُ خُوَيْلِدٍ )) . قولُهَا : (( فَارتَاحَ )) هُوَ بالحاء ، وفي الجمعِ بَيْنَ الصحيحين للحُميدِي : (( فارتاع )) بالعينِ ومعناه : اهتم بهِ .
Âişe radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem'in eşlerinden hiçbirini, Hatîce radıyallâhu anhâ'yı kıskandığım kadar kıskanmadım. Onu hiç görmemiştim; fakat [Resûlullah] onu çok anardı. Bazen bir koyun keser, sonra onu parçalara ayırır, ardından da Hatîce'nin dostlarına gönderirdi. Bazen ona: ‘Sanki dünyada Hatîce'den başka kadın yoktu!’ derdim. O da: “O şöyleydi, böyleydi; üstelik ondan çocuğum vardı” buyururdu. Müttefekun aleyh. Bir rivayette şöyledir: Koyun keser ve ondan Hatîce'nin dostlarına kendilerine yetecek kadar hediye gönderirdi. Bir rivayette: Koyun kestiği zaman: “Bunu Hatîce'nin dostlarına gönderin” buyururdu. Bir başka rivayette ise [Âişe] şöyle dedi: Hatîce'nin kız kardeşi Hâle bint Huveylid, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına girmek için izin istedi. [Resûlullah] Hatîce'nin izin istemesini hatırladı ve bundan dolayı sevindi; ardından: “Allah'ım, bu Hâle bint Huveylid'dir” buyurdu. Âişe'nin fertâha (فَارتَاحَ) “sevindi” sözü hâ iledir. Humeydî'nin el-Cem'u beyne's-Sahîhayn'ında ise ayn ile fertâa (فارتاع) şeklindedir ve anlamı “buna önem verdi, heyecanlandı” demektir.