395. Hadis
وعن عبد الله بن عتبة بن مسعود ، قَالَ : سَمِعْتُ عمر بن الخطاب رضي الله عنه ، يقولُ : إنَّ نَاساً كَانُوا يُؤْخَذُونَ بِالوَحْيِ في عَهْدِ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، وَإنَّ الوَحْيَ قَدِ انْقَطَعَ ، وإِنَّمَا نَأخُذُكُمُ الآن بما ظَهَرَ لَنَا مِنْ أعمَالِكُمْ ، فَمَنْ أظْهَرَ لَنَا خَيْراً أمَّنَّاهُ وَقَرَّبْنَاهُ ، وَلَيْسَ لَنَا مِنْ سَرِيرَتِهِ شَيْء ، اللهُ يُحَاسِبُهُ فِي سَرِيرَتِهِ ، وَمَنْ أظْهَرَ لَنَا سُوءاً لَمْ نَأمَنْهُ وَلَمْ نُصَدِّقْهُ وَإنْ قَالَ : إنَّ سَرِيرَتَهُ حَسَنَةٌ . رواه البخاري .
Abdullah b. Utbe b. Mes'ûd'dan rivayet edildi; dedi ki: Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh'ı şöyle derken işittim: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem döneminde insanlar vahiy ile hesaba çekilirdi. Artık vahiy kesilmiştir. Şimdi biz sizi ancak amellerinizden bize görünen kısmıyla hesaba çekeriz. Kim bize bir hayır gösterirse onu güvende kılar ve kendimize yaklaştırırız; onun iç dünyasından bize bir şey düşmez, iç dünyasından dolayı onu Allah hesaba çeker. Kim de bize bir kötülük gösterirse, iç dünyasının iyi olduğunu söylese bile ona güvenmez ve onu doğrulamayız.” Buhârî rivayet etmiştir.