418. Hadis
وعن عمر بن الخطاب رضي الله عنه ، قَالَ : قدِم رَسُول الله صلى الله عليه وسلم بسَبْيٍ فَإِذَا امْرَأةٌ مِنَ السَّبْيِ تَسْعَى ، إِذْ وَجَدَتْ صَبياً في السَّبْيِ أخَذَتْهُ فَألْزَقَتهُ بِبَطْنِهَا فَأَرضَعَتْهُ ، فَقَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( أتَرَوْنَ هذِهِ المَرْأةَ طَارِحَةً وَلَدَها في النَّارِ ؟ )) قُلْنَا : لاَ وَاللهِ . فَقَالَ : (( للهُ أرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هذِهِ بِوَلَدِهَا )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e birtakım esirler getirildi. Bir de bakıldı ki esirlerden bir kadın koşuşturup duruyor. Esirler arasında bir çocuk bulunca hemen onu aldı, bağrına bastı ve emzirdi. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bize: “Bu kadının, çocuğunu ateşe atacağını düşünür müsünüz?” buyurdu. Biz: ‘Hayır, vallahi atmaz!’ dedik. [Resûlullah] şöyle buyurdu: “Allah, kullarına bu kadının çocuğuna olan merhametinden daha merhametlidir.” Müttefekun aleyh.