Binûn

425. Hadis

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

425. Hadis

وعن عبد الله بن عمرو بن العاص رضي الله عنهما : أنَّ النَّبيّ صلى الله عليه وسلم تَلاَ قَولَ الله عز وجل في إبراهيم صلى الله عليه وسلم : { رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي } [ إبراهيم : 36 ] الآية ، وقَولَ عِيسَى صلى الله عليه وسلم : { إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ } [ المائدة : 118 ] فَرَفَعَ يَدَيهِ وَقالَ : (( اللَّهُمَّ أُمّتي أُمّتي )) وبَكَى ، فَقَالَ الله عز وجل : (( يَا جِبْريلُ ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمَّدٍ -وَرَبُّكَ أعْلَمُ - فَسَلْهُ مَا يُبْكِيهِ ؟ )) فَأتَاهُ جبريلُ ، فَأخْبَرَهُ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم ، بِمَا قَالَ - وَهُوَ أعْلَمُ - فَقَالَ اللهُ تَعَالَى : (( يَا جِبريلُ ، اذْهَبْ إِلَى مُحَمّدٍ ، فَقُلْ : إنَّا سَنُرْضِيكَ في أُمّتِكَ وَلاَ نَسُوءكَ )) رواه مسلم .

Abdullah b. Amr b. el-Âs radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildiğine göre Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem, Allah azze ve celle'nin İbrâhim sallallâhu aleyhi ve sellem hakkındaki { رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي } “Rabbim! Şüphesiz onlar insanlardan birçoğunu saptırdı. Artık kim bana uyarsa o bendendir…” [İbrâhim 14/36] âyetini ve Îsâ sallallâhu aleyhi ve sellem'in { إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ } “Eğer onlara azap edersen, şüphesiz onlar senin kullarındır. Eğer onları bağışlarsan, şüphesiz sen mutlak güç sahibisin, hüküm ve hikmet sahibisin” [Mâide 5/118] sözünü okudu; ardından ellerini kaldırıp: “Allah'ım! Ümmetim, ümmetim!” buyurdu ve ağladı. Bunun üzerine Allah azze ve celle: “Ey Cebrâil! Muhammed'e git —ki Rabbin daha iyi bilir— ve ona kendisini ağlatan şeyin ne olduğunu sor” buyurdu. Cebrâil ona geldi; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem de —O daha iyi bildiği hâlde— ne söylediğini ona haber verdi. Bunun üzerine Yüce Allah şöyle buyurdu: “Ey Cebrâil! Muhammed'e git ve de ki: Şüphesiz biz ümmetin hususunda seni razı edeceğiz ve seni üzmeyeceğiz.” Müslim rivayet etmiştir.