473. Hadis
وعن عائشة رضي الله عنها ، قالت : تُوفي رسول الله صلى الله عليه وسلم ، وَمَا في بَيْتِي مِنْ شَيْءٍ يَأكُلُهُ ذُو كَبِدٍ إِلاَّ شَطْرُ شَعِيرٍ في رَفٍّ لي ، فَأكَلْتُ مِنْهُ حَتَّى طَالَ عَلَيَّ ، فَكِلْتُهُ فَفَنِيَ . متفقٌ عَلَيْهِ . قولها : (( شَطْرُ شَعير )) أيْ : شَيْءٌ مِنْ شَعير ، ، كَذَا فَسَّرَهُ التُرْمذيُّ .
Âişe radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildi; dedi ki: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem vefat ettiğinde, evimde bana ait bir raftaki biraz arpadan başka canlı bir varlığın yiyebileceği hiçbir şey yoktu. Ondan yedim, hatta bu durum epeyce uzadı; sonunda onu ölçtüm de tükendi.” Müttefekun aleyh. Onun şatru şaîrin (شَطْرُ شَعِيرٍ) sözü “bir miktar arpa” demektir; Tirmizî bunu böyle tefsir etmiştir.