Binûn

501. Hadis

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

501. Hadis

وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : وَاللهِ الَّذِي لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ ، إنْ كُنْتُ لأَعْتَمِدُ بِكَبِدِي عَلَى الأَرْضِ مِنَ الجُوعِ ، وَإنْ كُنْتُ لأَشُدُّ الحَجَرَ عَلَى بَطنِي مِنَ الْجُوعِ . وَلَقَدْ قَعَدْتُ يَوماً عَلَى طَرِيقِهِمُ الَّذِي يَخْرُجُونَ مِنْهُ ، فَمَرَّ بِي النبي صلى الله عليه وسلم ، فَتَبَسَّمَ حِيْنَ رَآنِي ، وَعَرَفَ مَا فِي وَجْهِي وَمَا فِي نَفْسِي ، ثُمَّ قَالَ : (( أَبَا هِرٍّ )) قُلْتُ : لَبَّيْكَ يَا رسول الله ، قَالَ : (( الْحَقْ )) وَمَضَى فَاتَّبَعْتُهُ ، فَدَخَلَ فَاسْتَأذَنَ ، فَأَذِنَ لِي فَدَخَلْتُ ، فَوَجَدَ لَبَنَاً في قَدَحٍ ، فَقَالَ : (( مِنْ أَيْنَ هَذَا اللَّبَنُ ؟ )) قَالُوا : أهْدَاهُ لَكَ فُلانٌ – أَو فُلانَةٌ – قَالَ : (( أَبَا هِرٍّ )) قلتُ : لَبَّيْكَ يَا رسول اللهِ ، قَالَ : (( الْحَقْ إِلَى أهْلِ الصُّفَّةِ فَادْعُهُمْ لِي )) قَالَ : وَأهْلُ الصُّفَّة أضْيَافُ الإِسْلاَمِ ، لاَ يَأوُونَ علَى أهْلٍ وَلاَ مَالٍ وَلاَ عَلَى أحَدٍ ، وَكَانَ إِذَا أتَتْهُ صَدَقَةٌ بَعَثَ بِهَا إلَيْهِمْ ، وَلَمْ يَتَنَاوَلْ مِنْهَا شَيْئاً ، وَإِذَا أتَتْهُ هَدِيَّةٌ أرْسَلَ إلَيْهِمْ ، وَأصَابَ مِنْهَا ، وأشْرَكَهُمْ فِيهَا . فَسَاءنِي ذَلِكَ ، فَقُلْتُ : وَمَا هَذَا اللَّبَنُ في أهْلِ الصُّفَّةِ ! كُنْتُ أحَقُّ أنْ أُصِيبَ مِنْ هَذَا اللَّبَنِ شَرْبَةً أتَقَوَّى بِهَا ، فَإذَا جَاءُوا وَأمَرَنِي فَكُنْتُ أنَا أُعْطِيهِمْ ؛ وَمَا عَسَى أنْ يَبْلُغَنِي مِنْ هَذَا اللَّبَنِ . وَلَمْ يَكُنْ مِنْ طَاعَةِ اللهِ وَطَاعَةِ رسول الله صلى الله عليه وسلم بُدٌّ ، فَأَتَيْتُهُمْ فَدَعَوْتُهُمْ ، فَأقْبَلُوا وَاسْتَأذَنُوا ، فَأَذِنَ لَهُمْ وَأخَذُوا مَجَالِسَهُمْ مِنَ الْبَيْتِ ، قَالَ : (( يَا أَبَا هِرٍّ )) قُلْتُ: لَبَّيْكَ يَا رسول الله ، قَالَ : (( خُذْ فَأعْطِهِمْ )) قَالَ : فَأخَذْتُ القَدَحَ ، فَجَعَلْتُ أُعْطِيهِ الرَّجُل فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى ، ثُمَّ يَرُدُّ عَلَيَّ الْقَدَحَ ، فَأُعْطِيهِ الرَّجُلَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى ، ثُمَّ يَرُدُّ عَلَيَّ الْقَدَحَ ، فَأُعْطِيهِ الرَّجُلَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى ، ثُمَّ يَرُدُّ عَلَيَّ الْقَدَحَ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم ، وَقَدْ رَوِيَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ ، فَأخَذَ الْقَدَحَ فَوضَعَهُ عَلَى يَدِهِ ، فَنَظَرَ إليَّ فَتَبَسَّمَ ، فَقَالَ : (( أَبَا هِرٍّ )) قُلْتُ : لَبَّيْكَ يَا رسول الله ، قَالَ : (( بَقيتُ أنَا وَأنْتَ )) قُلْتُ : صَدَقْتَ يَا رسول الله ، قَالَ : (( اقْعُدْ فَاشْرَبْ )) فَقَعَدْتُ فَشَرِبْتُ ، فَقَالَ (( اشْرَبْ )) فَشَرِبْتُ ، فَمَا زَالَ يَقُولُ : (( اشْرَبْ )) حَتَّى قُلْتُ: لا ، وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالحَقِّ لاَ أجِدُ لَهُ مَسْلكاً ! قَالَ: (( فَأرِنِي )) فَأعْطَيْتُهُ الْقَدَحَ ، فَحَمِدَ الله تَعَالَى ، وَسَمَّى وَشَرِبَ الفَضْلَةَ . رواه البخاري .

Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Kendisinden başka ilâh olmayan Allah'a yemin ederim ki, açlıktan karnımı yere bastırdığım olurdu, yine açlıktan karnıma taş bağladığım olurdu. Bir gün sahâbîlerin çıktıkları yolun üzerine oturdum. Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem yanımdan geçti; beni görünce tebessüm etti, yüzümdeki hâli ve içimdekini anladı. Sonra: “Ebû Hir!” diye seslendi. Buyur yâ Resûlallah! dedim. “Peşimden gel!” buyurdu ve yürüdü, ben de peşinden gittim. Eve girdi ve izin istedi, bana da izin verdi, ben de girdim. Bir kâse içinde süt buldu ve: “Bu süt nereden geldi?” diye sordu. Dediler ki: Onu sana filan erkek –ya da filan kadın– hediye etti. Bunun üzerine: “Ebû Hir!” buyurdu. Buyur yâ Resûlallah! dedim. “Suffe ehline git ve onları bana çağır” buyurdu. Ebû Hüreyre dedi ki: Suffe ehli İslâm'ın misafirleriydi; sığınacak ne bir aileleri ne bir malları ne de bir kimseleri vardı. Peygamber'e bir sadaka geldiğinde onu kendilerine gönderir, ondan hiçbir şey almazdı. Bir hediye geldiğinde ise onlara haber gönderir, kendisi de ondan alır ve onları da buna ortak ederdi. Bu durum ağırıma gitti; kendi kendime: Bu süt Suffe ehline ne yeter ki! Bu sütten bir yudum içip kuvvet kazanmaya ben daha layıktım. Şimdi onlar gelince bana emredecek, sütü onlara ben dağıtacağım; artık bu sütten bana ne kalır ki! dedim. Ancak Allah'a ve Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e itaat etmekten başka çare yoktu. Yanlarına gittim ve onları çağırdım. Geldiler ve izin istediler; onlara izin verdi, onlar da evin içinde yerlerini aldılar. “Yâ Ebû Hir!” buyurdu. Buyur yâ Resûlallah! dedim. “Al ve onlara ver” buyurdu. Kâseyi aldım; bir adama veriyordum, kanıncaya kadar içiyor, sonra kâseyi bana geri veriyordu. Ardından diğer bir adama veriyordum, kanıncaya kadar içiyor, sonra kâseyi bana geri veriyordu. Sonra bir başkasına veriyordum, o da kanıncaya kadar içiyor ve kâseyi bana geri veriyordu. Nihayet Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'e kadar ulaştım; topluluğun hepsi suya kanmıştı. Kâseyi aldı ve eline koydu, bana baktı ve tebessüm etti, sonra: “Ebû Hir!” buyurdu. Buyur yâ Resûlallah! dedim. “Ben ve sen kaldık” buyurdu. Doğru söyledin yâ Resûlallah, dedim. “Otur ve iç!” buyurdu. Oturdum ve içtim. “İç!” buyurdu, ben de içtim. Durmadan “İç!” buyuruyordu; sonunda: Hayır, seni hak ile gönderen Allah'a yemin ederim ki artık midemde ona yer bulamıyorum! dedim. “Öyleyse bana ver” buyurdu. Kâseyi kendisine verdim; Yüce Allah'a hamdetti, besmele çekti ve geriye kalanı içti. Buhârî rivayet etmiştir.