502. Hadis
وعن محمد بن سيرين ، عن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : لَقَدْ رَأيْتُنِي وَإنِّي لأَخِرُّ فِيمَا بَيْنَ مِنْبَرِ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم إِلَى حُجْرَةِ عائِشَةَ رضي الله عنها مَغْشِيّاً عَلَيَّ ، فَيَجِيءُ الجَائِي ، فَيَضَعُ رِجْلَهُ عَلَى عُنُقِي ، وَيَرَى أنِّي مَجْنُونٌ وَمَا بِي مِنْ جُنُونٍ ، مَا بِي إِلاَّ الْجُوعُ . رواه البخاري .
Muhammed b. Sîrîn'den, o da Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet etti; dedi ki: Ben kendimi Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in minberi ile Âişe radıyallâhu anhâ'nın odası arasında baygın düşüp yere yıkılırken görmüşümdür. Gelen biri gelir, ayağını boynumun üzerine koyar ve benim deli olduğumu sanırdı. Oysa bende delilik yoktu, bende açlıktan başka bir şey yoktu. Buhârî rivayet etmiştir.