700. Hadis
وعن مُعاوِيَة بن الحكم السُّلَمي رضي الله عنه ، قَالَ : بَيْنَا أنَا أُصَلّي مَعَ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، إذْ عَطَسَ رَجُلٌ مِنَ القَوْمِ ، فَقُلْتُ : يَرْحَمُكَ اللهُ ، فَرَمَانِي القَوْمُ بِأبْصَارِهِمْ ! فَقُلْتُ : وَاثُكْلَ أُمِّيَاهُ ، مَا شَأنُكُمْ تَنْظُرُونَ إلَيَّ ؟! فَجَعَلُوا يَضْرِبُونَ بأيديهم عَلَى أفْخَاذِهِمْ ! فَلَمَّا رَأيْتُهُمْ يُصَمِّتُونَنِي لكِنّي سَكَتُّ ، فَلَمَّا صَلّى رسول الله صلى الله عليه وسلم ، فَبِأبِي هُوَ وَأُمِّي ، مَا رَأيْتُ مُعَلِّماً قَبْلَهُ وَلاَ بَعْدَهُ أحْسَنَ تَعْلِيماً مِنْهُ ، فَوَاللهِ مَا كَهَرَني ، وَلاَ ضَرَبَنِي ، وَلاَ شَتَمَنِي . قَالَ : (( إنَّ هذِهِ الصَّلاَةَ لاَ يَصْلُحُ فِيهَا شَيْءٌ مِنْ كَلامِ النَّاسِ ، إنَّمَا هِيَ التَّسْبِيحُ وَالتَّكْبِيرُ ، وَقِراءةُ القُرْآنِ )) ، أَوْ كَمَا قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم . قلتُ : يَا رسول الله ، إنّي حَدِيثُ عَهْدٍ بِجَاهِلِيَّةٍ ، وَقَدْ جَاءَ اللهُ بِالإسْلاَمِ ، وَإنَّ مِنّا رِجَالاً يَأتُونَ الْكُهّانَ ؟ قَالَ : (( فَلاَ تَأتِهِمْ )) قُلْتُ : وَمِنّا رِجَالٌ يَتَطَيَّرُونَ ؟ قَالَ : (( ذَاكَ شَيْء يَجِدُونَهُ في صُدُورِهِمْ فَلاَ يَصُدَّنَّهُمْ )) رواه مسلم . (( الثُكْلُ )) بضم الثاءِ المُثلثة : المُصيبَةُ وَالفَجِيعَةُ . (( مَا كَهَرَنِي )) أيْ : مَا نَهَرَنِي .
Muâviye b. el-Hakem es-Sülemî radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte namaz kıldığım sırada cemaatten bir adam aksırdı. Ben de: ‘Yerhamükellâh’ dedim. Bunun üzerine cemaat bana gözlerini dikip baktı! Ben: ‘Anam beni yitirsin! Neyiniz var da bana öyle bakıyorsunuz?!’ dedim. Bu defa elleriyle uyluklarına vurmaya başladılar! Onların beni susturmaya çalıştıklarını görünce sustum. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem namazı bitirince -anam babam ona feda olsun, ondan önce de ondan sonra da kendisinden daha güzel öğreten bir muallim görmedim- vallahi beni ne azarladı, ne dövdü, ne de bana kötü söz söyledi. Sadece şöyle buyurdu: “Şüphesiz bu namazda insan sözünden hiçbir şey uygun düşmez. O ancak tesbih, tekbir ve Kur'ân okumaktır.” Ya da Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem buna benzer bir şey buyurdu. Ben: ‘Ey Allah'ın Resûlü! Ben câhiliye döneminden yeni çıkmış biriyim, Allah İslâm'ı getirdi. İçimizde kâhinlere giden kimseler var?’ dedim. “Onlara gitme” buyurdu. Ben: ‘İçimizde uğursuzluk çıkaran kimseler de var?’ dedim. “Bu, kalplerinde buldukları bir şeydir; sakın [bu kuruntu] onları [işlerinden] alıkoymasın” buyurdu. Müslim rivayet etmiştir. es-Sükl (الثُكْلُ) üç noktalı sâ harfinin zammesiyle “musibet ve acı kayıp” demektir. Mâ keheranî (مَا كَهَرَنِي) “beni azarlamadı” demektir.