676. Hadis
حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ مَا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُ فِي بَيْتِهِ قَالَتْ كَانَ يَكُونُ فِي مِهْنَةِ أَهْلِهِ ـ تَعْنِي خِدْمَةَ أَهْلِهِ ـ فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ.
Âdem [b. Ebî İyâs] bize tahdis etti, dedi ki: Şu'be bize tahdis etti, dedi ki: el-Hakem bize tahdis etti; İbrahim’den, o el-Esved’den [naklen] dedi ki: Ayşe’ye (r.anha): “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem evinde ne yapardı?” diye sordum. O da: “Ailesinin işiyle (mihneti ehlihî) meşgul olurdu (yani onlara yardım ederdi); namaz [vakti] geldiğinde ise [hemen] namaza çıkardı” dedi.