770. Hadis
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، قَالَ قَالَ عُمَرُ لِسَعْدٍ لَقَدْ شَكَوْكَ فِي كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى الصَّلاَةِ. قَالَ أَمَّا أَنَا فَأَمُدُّ فِي الأُولَيَيْنِ، وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ، وَلاَ آلُو مَا اقْتَدَيْتُ بِهِ مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ صَدَقْتَ، ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ، أَوْ ظَنِّي بِكَ.
Süleyman b. Harb bize tahdis etti, dedi ki: Şu’be bize tahdis etti; Ebû Avn’dan, dedi ki: Câbir b. Semüre’den işittim ki, O şöyle dedi: “Ömer, Sa’d’a dedi ki: ‘[Kûfeliler] seni her konuda şikâyet ettiler, hatta namaz konusunda bile.’ [Sa’d] dedi ki: ‘Bana gelince, ben ilk iki rekatta [kıraati] uzatırım, son iki rekatta ise kısaltırım. Ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in namazından [gördüğüm ve] uyduğum şeyden asla geri durmam [kusur etmem].’ [Ömer]: ‘Doğru söyledin. Senin hakkındaki zan işte budur —veya senin hakkındaki zannım budur—.’ dedi.”