817. Hadis
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ فِي رُكُوعِهِ وَسُجُودِهِ " سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي " يَتَأَوَّلُ الْقُرْآنَ.
Müsedded bize tahdis etti, dedi ki: Yahya bize tahdis etti; Süfyan’dan, dedi ki: Mansûr bana tahdis etti; Müslim’den, o Mesrûk’tan, o da Âişe’den (r.anha) [naklen] dedi ki: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem rükûsunda ve secdesinde: ‘Sübhânekellâhümme Rabbenâ ve bi-hamdike, Allâhümme’ğfir lî (Allah’ım! Rabbimiz! Seni hamdinle tesbih ederim. Allah’ım beni bağışla)’ sözünü çokça söylerdi; [böylece] Kur’an’ı tevil [tatbik] ederdi.”