1125. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ جُنْدَبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ احْتَبَسَ جِبْرِيلُ صلى الله عليه وسلم عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتِ امْرَأَةٌ مِنْ قُرَيْشٍ أَبْطَأَ عَلَيْهِ شَيْطَانُهُ. فَنَزَلَتْ {وَالضُّحَى * وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى * مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى}
Muhammed b. Kesîr bize haber verdi, dedi ki: Süfyân bize haber verdi; Esved b. Kays’tan, o da Cündeb b. Abdullah radıyallâhu anh’tan [naklen] dedi ki: Cebrâil [aleyhisselâm]’ın Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e [gelmesi] bir süre gecikti (ihtebese). Bunun üzerine Kureyş’ten bir kadın: “Şeytanı onu terk etti (gecikti)” dedi. Bunun üzerine şu [ayetler] nazil oldu: { وَالضُّحَى * وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى * مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى } “Kuşluk vaktine ve sükuna erdiğinde geceye andolsun ki, Rabbin seni terk etmedi ve sana darılmadı.” (Duha, 1-3)