1128. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَدَعُ الْعَمَلَ وَهْوَ يُحِبُّ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ خَشْيَةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فَيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ، وَمَا سَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُبْحَةَ الضُّحَى قَطُّ، وَإِنِّي لأُسَبِّحُهَا.
Abdullah b. Yûsuf bize tahdis etti, dedi ki: Mâlik bize haber verdi; İbn Şihâb’dan, o Urve’den, o da Âişe radıyallâhu anhâ’dan [naklen] dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem —insanlar da aynısını yapıp onlara farz kılınır endişesiyle— yapmayı sevdiği bir işi (ameli) terk ederdi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem Duhâ (kuşluk) namazını (subhate’d-duhâ) hiç kılmamıştı; ancak ben onu kılıyorum.