1141. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُفْطِرُ مِنَ الشَّهْرِ حَتَّى نَظُنَّ أَنْ لاَ يَصُومَ مِنْهُ، وَيَصُومُ حَتَّى نَظُنَّ أَنْ لاَ يُفْطِرَ مِنْهُ شَيْئًا، وَكَانَ لاَ تَشَاءُ أَنْ تَرَاهُ مِنَ اللَّيْلِ مُصَلِّيًا إِلاَّ رَأَيْتَهُ وَلاَ نَائِمًا إِلاَّ رَأَيْتَهُ. تَابَعَهُ سُلَيْمَانُ وَأَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ عَنْ حُمَيْدٍ.
Abdülazîz b. Abdullah bize tahdis etti, dedi ki: Muhammed b. Ca’fer bize tahdis etti; Humeyd’den, o Enes radıyallâhu anh’ı [şöyle] derken işitmiş: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ayın bir kısmında oruç tutmazdı, öyle ki hiç tutmayacağını zannederdik; [bazen de] oruç tutardı, öyle ki hiç ara vermeyeceğini (açmayacağını) zannederdik. Geceleyin onu ne zaman namaz kılarken görmek istesen mutlaka görürdün, ne zaman da uyurken görmek istesen mutlaka görürdün. —Süleyman ve Ebû Hâlid el-Ahmer de Humeyd’den [rivayetle] ona tabi olmuşlardır—.