1161. Hadis
حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمٌ أَبُو النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا صَلَّى {سُنَّةَ الْفَجْرِ} فَإِنْ كُنْتُ مُسْتَيْقِظَةً حَدَّثَنِي وَإِلاَّ اضْطَجَعَ حَتَّى يُؤْذَنَ بِالصَّلاَةِ.
Bişr b. el-Hakem bize tahdis etti, dedi ki: Süfyân bize tahdis etti, dedi ki: Sâlim Ebû’n-Nadr bana tahdis etti; Ebû Seleme’den, o da Âişe radıyallâhu anhâ’dan [naklen] şöyle dedi: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem sabahın sünnetini (rek’ateyi’l-fecr) kıldığı zaman eğer ben uyanıksam benimle konuşur, değilse [farz için] namaza seslenilinceye (kamet getirilinceye) kadar uzanırdı.