1162. Hadis
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ أَبُو النَّضْرِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ فَإِنْ كُنْتُ مُسْتَيْقِظَةً حَدَّثَنِي وَإِلاَّ اضْطَجَعَ. قُلْتُ لِسُفْيَانَ فَإِنَّ بَعْضَهُمْ يَرْوِيهِ رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ. قَالَ سُفْيَانُ هُوَ ذَاكَ.
Ali b. Abdullah bize tahdis etti, dedi ki: Süfyân bize tahdis etti, [o şöyle] dedi: Ebû’n-Nadr, Ebû Seleme’den, o da Âişe radıyallâhu anhâ’dan [naklen] şöyle dedi: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem [sabah namazından önce] iki rekât kılardı; eğer ben uyanıksam benimle konuşur, değilse uzanırdı. Süfyân’a: ‘Bazıları bunu sabahın iki rekâtı (rek’ateyi’l-fecr) [sünneti] diye rivayet ediyorlar’ dedim. Süfyân: ‘O da odur’ dedi.