1217. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ شِنْظِيرٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَاجَةٍ لَهُ فَانْطَلَقْتُ، ثُمَّ رَجَعْتُ وَقَدْ قَضَيْتُهَا، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ، فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ، فَوَقَعَ فِي قَلْبِي مَا اللَّهُ أَعْلَمُ بِهِ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي لَعَلَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَجَدَ عَلَىَّ أَنِّي أَبْطَأْتُ عَلَيْهِ، ثُمَّ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ، فَوَقَعَ فِي قَلْبِي أَشَدُّ مِنَ الْمَرَّةِ الأُولَى، ثُمَّ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَىَّ فَقَالَ " إِنَّمَا مَنَعَنِي أَنْ أَرُدَّ عَلَيْكَ أَنِّي كُنْتُ أُصَلِّي ". وَكَانَ عَلَى رَاحِلَتِهِ مُتَوَجِّهًا إِلَى غَيْرِ الْقِبْلَةِ.
Ebû Ma’mer bize tahdis etti, Abdülvâris bize tahdis etti, Kesîr b. Şinzîr bize tahdis etti; Atâ b. Ebî Rabâh’tan, o da Câbir b. Abdullah radıyallâhu anhumâ’dan [naklen] [o şöyle] dedi: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem beni bir işi için gönderdi, ben de gittim. [İşimi] bitirip döndüğümde Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e gelip selam verdim, fakat selamımı almadı. [O an] kalbime —ancak Allah’ın bileceği— [bazı kötü düşünceler] geldi ve kendi kendime: “Galiba Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, [işinde] geç kaldığım için bana darıldı” dedim. Sonra [tekrar] selam verdim, yine selamımı almadı. Bu sefer kalbime, ilk seferkinden daha ağır [şüpheler] düştü. Son sonra [üçüncü kez] selam verdim; [bu defa] selamımı aldı ve şöyle buyurdu: “Selamını almama mani olan şey, namaz kılıyor olmamdı.” O sırada [Nebi], bineğinin (râhilâ) üzerindeydi ve kıbleden başka bir yöne yönelmişti.