1216. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنْتُ أُسَلِّمُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي الصَّلاَةِ فَيَرُدُّ عَلَىَّ، فَلَمَّا رَجَعْنَا سَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ وَقَالَ " إِنَّ فِي الصَّلاَةِ شُغْلاً ".
Abdullah b. Ebî Şeybe bize tahdis etti, İbn Fudayl bize tahdis etti; A’meş’ten, o da İbrâhim’den, o da Alkame’den, o da Abdullah [b. Mes’ud]’dan [naklen] [o şöyle] dedi: Ben Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem namazdayken ona selam verirdim, o da [selamımı] alırdı. [Habeşistan’dan] döndüğümüzde [bir keresinde yine namazdayken] ona selam verdim, fakat [bu sefer] selamımı almadı ve şöyle buyurdu: “Şüphesiz namazda [Allah’a ibadetle meşguliyet gibi] bir meşguliyet (şuğl) vardır.”