1235. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا الثَّوْرِيُّ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ وَهِيَ تُصَلِّي قَائِمَةً وَالنَّاسُ قِيَامٌ فَقُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا إِلَى السَّمَاءِ. فَقُلْتُ آيَةٌ. فَقَالَتْ بِرَأْسِهَا أَىْ نَعَمْ.
Yahyâ b. Süleyman bize tahdis etti, İbn Vehb [bana] tahdis etti, Sevrî bize tahdis etti; Hişâm’dan, o da Fâtıma’dan, o da Esmâ’dan [naklen] [o şöyle] dedi: Âişe radıyallâhu anhâ’nın yanına girdim; o, ayakta namaz kılıyordu, insanlar da namaza kalkmışlardı. “İnsanlara ne oluyor (bu ne haldir)?” dedim. [Âişe] başıyla göğe doğru işaret etti. Ben: “[Bu bir] ayet mi (mucizevi bir alamet mi)?” dedim. O da başıyla: “Evet” diye işaret etti.