1388. Hadis
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ. أَنَّ رَجُلاً، قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا، وَأَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ، فَهَلْ لَهَا أَجْرٌ إِنْ تَصَدَّقْتُ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ ".
Saîd b. Ebî Meryem bize tahdis etti, Muhammed b. Ca’fer bize tahdis etti; [o şöyle] dedi: Hişâm bana babasından, o da Âişe radıyallâhu anhâ’dan [naklen] haber verdi ki: Bir adam Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e: “Annem ansızın (iftülitet) vefat etti. Öyle zannediyorum ki eğer konuşabilseydi [hayır için] sadaka verilmesini vasiyet ederdi. Şimdi ben onun adına sadaka versem, onun için [ahirette] bir ecir (sevap) olur mu?” dİye sordu. [Nebi]: “Evet [olur]!” buyurdu.