1389. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ، عَنْ هِشَامٍ، وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مَرْوَانَ، يَحْيَى بْنُ أَبِي زَكَرِيَّاءَ عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَتَعَذَّرُ فِي مَرَضِهِ " أَيْنَ أَنَا الْيَوْمَ أَيْنَ أَنَا غَدًا " اسْتِبْطَاءً لِيَوْمِ عَائِشَةَ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمِي قَبَضَهُ اللَّهُ بَيْنَ سَحْرِي وَنَحْرِي، وَدُفِنَ فِي بَيْتِي.
İsmâil bize tahdis etti, Süleyman bana tahdis etti; Hişâm’dan [naklen]. Ve [yine] Muhammed b. Harb bana tahdis etti, Ebû Mervân Yahyâ b. Ebî Zekeriyyâ bize tahdis etti; Hişâm’dan, o Urve’den, o da Âişe’den [naklen] [Âişe şöyle] dedi: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem hastalığı sırasında: “Bugün neredeyim? Yarın nerede olacağım?” diye sorup duruyordu. [Bunu], Âişe’nin nöbet gününün gelmesini sabırsızlıkla beklediği (istibta) için yapıyordu. Nihayet benim [nöbet] günüm gelince, Allah onun ruhunu benim göğsüm ile boynum (sehri ve nahri) arasındayken kabzetti ve o benim evime defnedildi.