1569. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ الأَعْوَرُ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ اخْتَلَفَ عَلِيٌّ وَعُثْمَانُ ـ رضى الله عنهما ـ وَهُمَا بِعُسْفَانَ فِي الْمُتْعَةِ، فَقَالَ عَلِيٌّ مَا تُرِيدُ إِلاَّ أَنْ تَنْهَى عَنْ أَمْرٍ فَعَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ عَلِيٌّ أَهَلَّ بِهِمَا جَمِيعًا.
Kuteybe b. Saîd bize tahdis etti, Haccâc b. Muhammed el-A’ver bize tahdis etti; Şu’be’den, o Amr b. Mürre’den, o Saîd b. el-Müseyyeb’den [naklen] dedi ki: Ali ve Osman radıyallâhu anhumâ, Usfân (mevkiinde) iken müt’a (temettu haccı) konusunda ihtilaf ettiler. Ali: “Sen Nebi’nin sallallâhu aleyhi ve sellem yaptığı bir işten (insanları) nehyetmekten başka bir şey istemiyorsun (murat etmiyorsun)” dedi. Ali bu durumu (Osman’ın yasakladığını) görünce, her ikisi (hac ve umre) için birden (niyet edip) ihrama girdi (ehelle).