70. Hadis
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ يُذَكِّرُ النَّاسَ فِي كُلِّ خَمِيسٍ، فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ لَوَدِدْتُ أَنَّكَ ذَكَّرْتَنَا كُلَّ يَوْمٍ. قَالَ أَمَا إِنَّهُ يَمْنَعُنِي مِنْ ذَلِكَ أَنِّي أَكْرَهُ أَنْ أُمِلَّكُمْ، وَإِنِّي أَتَخَوَّلُكُمْ بِالْمَوْعِظَةِ كَمَا كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَخَوَّلُنَا بِهَا، مَخَافَةَ السَّآمَةِ عَلَيْنَا.
Osman b. Ebi Şeybe bize tahdis etti, dedi ki: Cerir bize tahdis etti; Mansur'dan; [o] Ebu Vail'den; [o] dedi ki: Abdullah [b. Mesud], insanlara her perşembe günü vaaz ederdi (hatırlatmada bulunurdu). Bir adam ona: “Ey Ebu Abdurrahman! Bize her gün vaaz etmeni ne çok isterdim” dedi. [Abdullah] dedi ki: “Beni bundan alıkoyan şey, sizi usandırmaktan (bıktırmaktan) hoşlanmamamdır. Ben vaaz hususunda sizi gözetiyorum; tıpkı Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in bize bıkkınlık gelmesinden korktuğu için bizi gözettiği gibi.”