1946. Hadis
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهم ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ، فَرَأَى زِحَامًا، وَرَجُلاً قَدْ ظُلِّلَ عَلَيْهِ، فَقَالَ " مَا هَذَا ". فَقَالُوا صَائِمٌ. فَقَالَ " لَيْسَ مِنَ الْبِرِّ الصَّوْمُ فِي السَّفَرِ ".
Âdem bize tahdis etti, Şu’be bize tahdis etti, Muhammed b. Abdurrahman el-Ensârî bize tahdis etti; dedi ki: Muhammed b. Amr b. el-Hasan b. Ali’yi, Câbir b. Abdullah radıyallâhu anhumâ’dan [naklen] şöyle derken işitmiş: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir seferdeydi; bir izdiham ve üzerine gölge yapılmış (baygın halde) bir adam gördü. “Bu nedir?” diye sordu. “Oruçlu biridir” dediler. Bunun üzerine [Resûlullah]: “Seferde iken oruç tutmak birr’den (iyilikten/faziletten) değildir” buyurdu.