2029. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُدْخِلُ عَلَىَّ رَأْسَهُ وَهْوَ فِي الْمَسْجِدِ فَأُرَجِّلُهُ، وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةٍ، إِذَا كَانَ مُعْتَكِفًا
Kuteybe [b. Saîd] bize tahdis etti, Leys [b. Sa’d] bize tahdis etti; İbn Şihâb’dan, [o] Urve ve Amre bint Abdurrahman’dan; o da Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in eşi Âişe radıyallâhu anhâ’dan [naklen]; şöyle demiştir: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem mescidde iken (evden içeri) başını uzatırdı (yudhılü), ben de [onu] tarardım (uracciluhu). İ’tikâfta (mu’tekifen) olduğu zaman, bir ihtiyaç (hâcet) dışında eve girmezdi.