2039. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَخِي، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَتِيقٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ صَفِيَّةَ، أَخْبَرَتْهُ. حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، يُخْبِرُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، أَنَّ صَفِيَّةَ ـ رضى الله عنها ـ أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُعْتَكِفٌ، فَلَمَّا رَجَعَتْ مَشَى مَعَهَا، فَأَبْصَرَهُ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَلَمَّا أَبْصَرَهُ دَعَاهُ فَقَالَ " تَعَالَ هِيَ صَفِيَّةُ ـ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ هَذِهِ صَفِيَّةُ ـ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنَ ابْنِ آدَمَ مَجْرَى الدَّمِ ". قُلْتُ لِسُفْيَانَ أَتَتْهُ لَيْلاً قَالَ وَهَلْ هُوَ إِلاَّ لَيْلٌ
İsmâil b. Abdullah bize tahdis etti, kardeşim (Abdülhamîd) bana haber verdi; Süleyman’dan, [o] Muhammed b. Ebû Atîk’ten, [o] İbn Şihâb’dan, o da Ali b. el-Hüseyn radıyallâhu anhumâ’dan [naklen]; Safiyye’nin kendisine [şöyle haber verdiğini söylemiştir]. (H) Ali b. Abdullah bize tahdis etti, Süfyân [b. Uyeyne] bize tahdis etti; ez-Zührî’den işitmiş, [o] Ali b. el-Hüseyn’den [şöyle diyerek] haber veriyordu: Safiyye radıyallâhu anhâ, Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e o i’tikâfta (mu’tekif) iken (ziyarete) geldi. Dönünce onunla birlikte yürüdü. Derken Ensar’dan (Ensâr) bir adam onu gördü. Onu görünce [Nebi] onu çağırdı ve şöyle buyurdu: “Gel buraya! O Safiyye’dir —Süfyân bazen: ‘Bu Safiyye’dir’ demiştir—. Şüphesiz ki şeytan (Şeytân), Âdemoğlu’nun (İbn Âdem) içinde kanın dolaştığı gibi dolaşır.” (Râvi): Süfyân’a: “(Safiyye) ona geceleyin mi gelmişti?” diye sordum. O [Süfyân]: “(O vakit) ancak gece değil miydi?” dedi.