2095. Hadis
حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ قَالَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَجْعَلُ لَكَ شَيْئًا تَقْعُدُ عَلَيْهِ فَإِنَّ لِي غُلاَمًا نَجَّارًا. قَالَ " إِنْ شِئْتِ ". قَالَ فَعَمِلَتْ لَهُ الْمِنْبَرَ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ قَعَدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ الَّذِي صُنِعَ، فَصَاحَتِ النَّخْلَةُ الَّتِي كَانَ يَخْطُبُ عِنْدَهَا حَتَّى كَادَتْ أَنْ تَنْشَقَّ، فَنَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَخَذَهَا فَضَمَّهَا إِلَيْهِ، فَجَعَلَتْ تَئِنُّ أَنِينَ الصَّبِيِّ الَّذِي يُسَكَّتُ حَتَّى اسْتَقَرَّتْ. قَالَ " بَكَتْ عَلَى مَا كَانَتْ تَسْمَعُ مِنَ الذِّكْرِ ".
Hallâd b. Yahyâ bize tahdis etti, Abdülvâhid b. Eymen bize tahdis etti; babasından, o da Câbir b. Abdullah radıyallâhu anhumâ’dan [naklen]; şöyle demiştir: Ensar’dan (el-Ensâr) bir kadın Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e: “Ey Allah’ın Resûlü! Sizin için üzerine oturacağınız bir şey yaptırayım mı? Zira benim marangoz (neccâr) olan bir kölem (gulâm) vardır” dedi. [Nebi]: “Eğer istersen [yaptır]” buyurdu. Bunun üzerine o [kadın], onun [Nebi] için o minberi (minber) yaptırdı. Cuma günü (yevmü’l-Cuma) olduğunda Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem yapılan o minberin üzerine oturdu. Bunun üzerine, daha önce yanında hutbe (hutbe) okuduğu o hurma kütüğü (nahle), neredeyse yarılacak derecede feryat etti (sâhat). Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem [minberden] inip onu tuttu ve kendisine doğru çekip kucakladı. [Kütük], teselli edilen [susturulmaya çalışılan] bir çocuğun (sabî) iniltisi gibi inlemeye (teinnu) başladı; nihayet sakinleşti. [Nebi] şöyle buyurdu: “[Bu kütük], işitmekte olduğu zikir (zikir) [vaz-u nasihat] sebebiyle ağladı.”