2116. Hadis
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بِعْتُ مِنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عُثْمَانَ مَالاً بِالْوَادِي بِمَالٍ لَهُ بِخَيْبَرَ، فَلَمَّا تَبَايَعْنَا رَجَعْتُ عَلَى عَقِبِي حَتَّى خَرَجْتُ مِنْ بَيْتِهِ، خَشْيَةَ أَنْ يُرَادَّنِي الْبَيْعَ، وَكَانَتِ السُّنَّةُ أَنَّ الْمُتَبَايِعَيْنِ بِالْخِيَارِ حَتَّى يَتَفَرَّقَا، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَلَمَّا وَجَبَ بَيْعِي وَبَيْعُهُ رَأَيْتُ أَنِّي قَدْ غَبَنْتُهُ بِأَنِّي سُقْتُهُ إِلَى أَرْضِ ثَمُودٍ بِثَلاَثِ لَيَالٍ وَسَاقَنِي إِلَى الْمَدِينَةِ بِثَلاَثِ لَيَالٍ.
Ebû Abdullah [Buhârî] şöyle dedi: el-Leys bize tahdis etti, Abdurrahman b. Hâlid bize tahdis etti; İbn Şihâb’dan, [o] Sâlim b. Abdullah’tan, o da Abdullah b. Ömer radıyallâhu anhumâ’dan [naklen]; şöyle demiştir: [Medine dışındaki] vâdi (vâdî) tarafındaki bir mülkümü (mâl), Müminlerin Emiri (Emîrü’l-Mü’minîn) Osman radıyallâhu anh’ın Hayber’deki (Hayber) bir mülkü karşılığında sattım [takas ettim]. Alışverişi (tebâyu’) yaptığımızda, satışı bozmasından [vazgeçmesinden] (radd-ı bey’) korktuğum için onun evinden çıkana kadar hemen [topuklarımın üzerinde] geri döndüm [oradan uzaklaştım]. Zira Sünnet (Sünnet), alışveriş yapan iki tarafın birbirlerinden ayrılıncaya kadar (hatta yeteferrakâ) muhayyer olmalarıydı. Alışverişim ve onun alışverişi vacip [kesin] (vecebe) olunca, [bu takasta] onu aldattığımı [ondan daha karlı çıktığımı] (kabentuhu) anladım. Çünkü ben onu [Medine’den] üç gecelik [mesafedeki] Semûd diyarına (arda Semûd) [Hicr’e] sürüklemiştim; o ise beni Medine’ye üç gecelik [mesafedeki bir yere] sürüklemişti [yani ben ondan daha yakın ve değerli bir yer almıştım].