137. Hadis
حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، عَنْ عَمِّهِ، أَنَّهُ شَكَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الرَّجُلُ الَّذِي يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَجِدُ الشَّىْءَ فِي الصَّلاَةِ. فَقَالَ " لاَ يَنْفَتِلْ ـ أَوْ لاَ يَنْصَرِفْ ـ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا ".
Ali bize tahdis etti, dedi ki: Süfyan bize tahdis etti, dedi ki: Zühri bize tahdis etti; Said b. el-Müseyyeb’den ve Abbad b. Temim’den; [o] amcasından [rivayetle]; [Amcası], Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e, namazda iken kendisinde bir şey (yellenme) olduğunu hayal eden (zanneden) adamı(n durumunu) şikayet etti (sordu). [Nebi] buyurdu ki: “Bir ses işitmedikçe veya bir koku duymadıkça (namazdan) ayrılmasın -veya dönmesin (çıkmasın)-.”