194. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي، وَأَنَا مَرِيضٌ لاَ أَعْقِلُ، فَتَوَضَّأَ وَصَبَّ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ، فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَنِ الْمِيرَاثُ إِنَّمَا يَرِثُنِي كَلاَلَةٌ. فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
Ebu’l-Velid bize tahdis etti, dedi ki: Şu’be bize tahdis etti; Muhammed b. el-Münkedir’den, dedi ki: Cabir’i şöyle derken işittim: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, ben hastayken beni ziyarete geldi. Ben (baygındım) kendimde değildim. Abdest aldı ve abdest suyundan üzerime döktü. Ayıldım ve: ‘Ey Allah’ın Resûlü, miras kimindir? Bana sadece kelale (olan akrabalarım) varis oluyor’ dedim. Bunun üzerine feraiz (miras) ayeti indi.”