225. Hadis
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ رَأَيْتُنِي أَنَا وَالنَّبِيُّ، صلى الله عليه وسلم نَتَمَاشَى، فَأَتَى سُبَاطَةَ قَوْمٍ خَلْفَ حَائِطٍ، فَقَامَ كَمَا يَقُومُ أَحَدُكُمْ فَبَالَ، فَانْتَبَذْتُ مِنْهُ، فَأَشَارَ إِلَىَّ فَجِئْتُهُ، فَقُمْتُ عِنْدَ عَقِبِهِ حَتَّى فَرَغَ.
Osman b. Ebi Şeybe bize tahdis etti, dedi ki: Cerir bize tahdis etti; Mansur’dan, Ebu Vail’den, Huzeyfe’den [naklen] (rivayet edildiğine göre), dedi ki: “Ben kendimi ve Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’i birlikte yürürken gördüm. (Nebi) bir duvarın arkasındaki bir kavmin çöplüğüne geldi. Sizden birinin durduğu gibi (ayakta) durdu ve idrarını yaptı. Ben ondan uzaklaştım. Bana işaret etti, ben de ona geldim. (İşini) bitirinceye kadar topuklarının yanında durdum.”