243. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، سَمِعَ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ السَّاعِدِيَّ،، وَسَأَلَهُ النَّاسُ، وَمَا بَيْنِي وَبَيْنَهُ أَحَدٌ بِأَىِّ شَىْءٍ دُووِيَ جُرْحُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ مَا بَقِيَ أَحَدٌ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي، كَانَ عَلِيٌّ يَجِيءُ بِتُرْسِهِ فِيهِ مَاءٌ، وَفَاطِمَةُ تَغْسِلُ عَنْ وَجْهِهِ الدَّمَ، فَأُخِذَ حَصِيرٌ فَأُحْرِقَ فَحُشِيَ بِهِ جُرْحُهُ.
Muhammed bize tahdis etti, dedi ki: Süfyan b. Uyeyne bize haber verdi; Ebu Hazim’den, o da Sehl b. Sad es-Saidi’yi işitmiş. İnsanlar ona -benimle onun arasında kimse yokken- “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in yarası ne ile tedavi edildi?” diye sordular. O dedi ki: “(Bugün) bunu benden daha iyi bilen kimse kalmadı. Ali kalkanı ile içinde su getiriyordu, Fatıma da onun yüzünden kanı yıkıyordu. Sonra bir hasır alındı ve yakıldı. Onunla (külüyle) yarası dolduruldu.”