247. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَتَيْتَ مَضْجَعَكَ فَتَوَضَّأْ وُضُوءَكَ لِلصَّلاَةِ، ثُمَّ اضْطَجِعْ عَلَى شِقِّكَ الأَيْمَنِ، ثُمَّ قُلِ اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ، لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، اللَّهُمَّ آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ. فَإِنْ مُتَّ مِنْ لَيْلَتِكَ فَأَنْتَ عَلَى الْفِطْرَةِ، وَاجْعَلْهُنَّ آخِرَ مَا تَتَكَلَّمُ بِهِ ". قَالَ فَرَدَّدْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا بَلَغْتُ " اللَّهُمَّ آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ ". قُلْتُ وَرَسُولِكَ. قَالَ " لاَ، وَنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ ".
Muhammed b. Mukatil bize tahdis etti, dedi ki: Abdullah bize haber verdi, dedi ki: Süfyan bize haber verdi; Mansur’dan, Sa’d b. Ubeyde’den, Bera b. Azib’den [naklen], dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem buyurdu ki: “Yatağına geldiğinde, namaz için (aldığın) abdest gibi abdest al. Sonra sağ yanının üzerine yat. Sonra şöyle de: ‘Allah’ım! Yüzümü (kendimi) sana teslim ettim. İşimi sana havale ettim. Sırtımı sana dayadım. (Bunları) sana rağbet ederek ve senden korkarak (yaptım). Senden başka sığınak ve senden başka kurtuluş yeri yoktur. Allah’ım! İndirdiğin kitabına ve gönderdiğin Nebine iman ettim.’ Eğer o gecende ölürsen fıtrat üzere (ölmüş) olursun. Bunları konuştuğun en son şey yap.” (Bera) dedi ki: Ben bunları Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e tekrar ettim. “Allah’ım! İndirdiğin kitabına iman ettim” (kısmına) gelince, “Ve Resûlüne” dedim. Buyurdu ki: “Hayır; ‘Ve gönderdiğin Nebine’ (de).”