2349. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ إِنَّا كُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ، كَانَتْ لَنَا عَجُوزٌ تَأْخُذُ مِنْ أُصُولِ سِلْقٍ لَنَا كُنَّا نَغْرِسُهُ فِي أَرْبِعَائِنَا فَتَجْعَلُهُ فِي قِدْرٍ لَهَا فَتَجْعَلُ فِيهِ حَبَّاتٍ مِنْ شَعِيرٍ لاَ أَعْلَمُ إِلاَّ أَنَّهُ قَالَ لَيْسَ فِيهِ شَحْمٌ وَلاَ وَدَكٌ، فَإِذَا صَلَّيْنَا الْجُمُعَةَ زُرْنَاهَا فَقَرَّبَتْهُ، إِلَيْنَا فَكُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ وَمَا كُنَّا نَتَغَدَّى وَلاَ نَقِيلُ إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةَ.
Kuteybe b. Saîd bize tahdis etti, [o] dedi ki: Ya’kûb bize tahdis etti. [O] Ebû Hâzim’den; [o da] Sehl b. Sa’d radıyallâhu anh’dan [naklederek] şöyle dedi: “Biz cuma gününe çok sevinirdik. Bizim [yaşlı] bir kadın [tanıdığımız] vardı; su kanallarımızın (erbiâ) kenarına diktiğimiz pazıların köklerini toplar, onları kendi tenceresine koyar, içine de bir miktar arpa tanesi atardı. [Ravi] dedi ki: Sehl’in: ‘İçinde ne bir iç yağı ne de kuyruk yağı (vedek) vardı’ dediğini biliyorum. Cuma namazını kılınca o kadını ziyaret ederdik, o da bu [yemeği] önümüze getirirdi. İşte bu yüzden cuma gününe çok sevinirdik. Biz ancak cumadan sonra öğle yemeği yer ve öğle uykusuna (kaylûle) yatardık.”