2372. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنِ اللُّقَطَةِ، فَقَالَ " اعْرِفْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا، ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً، فَإِنْ جَاءَ صَاحِبُهَا وَإِلاَّ فَشَأْنَكَ بِهَا ". قَالَ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " هِيَ لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ " مَالَكَ وَلَهَا مَعَهَا سِقَاؤُهَا وَحِذَاؤُهَا، تَرِدُ الْمَاءَ وَتَأْكُلُ الشَّجَرَ، حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ".
İsmâîl bize tahdis etti, [o] dedi ki: Mâlik bize tahdis etti. [O] Rebîa b. Ebî Abdurrahmân’dan; [o] el-Münbe’is’in azatlısı Yezîd’den; [o da] Zeyd b. Hâlid radıyallâhu anh’dan [naklederek] şöyle dedi: “Bir adam Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e gelip buluntu malı (lukata) sordu. [Resûlullah]: ‘Onun kabını (ifâs) ve bağını (vikâ’) iyi tanı (aklında tut), sonra onu bir yıl boyunca duyur (tarif et). Eğer sahibi gelirse [ona ver], aksi takdirde onunla dilediğini yap’ buyurdu. [Adam]: ‘Peki ya kaybolmuş (dâlle) koyun [hakkında ne buyurursunuz]?’ diye sordu. [Resûlullah]: ‘O ya senindir, ya [Müslüman] kardeşinindir ya da kurdun’ buyurdu. [Adam]: ‘Peki ya kaybolmuş deve [hakkında ne buyurursunuz]?’ diye sorunca [Resûlullah]: ‘Ondan sana ne! Onun su tulumu (midesi) ve nalı (ayağı) yanındadır; suya gider ve ağaçlardan yer, ta ki sahibi ona rastlayıncaya kadar [ona dokunma]’ buyurdu.”