2867. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ حَمَّادٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه أَنَّ أَهْلَ، الْمَدِينَةِ فَزِعُوا مَرَّةً، فَرَكِبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ كَانَ يَقْطِفُ ـ أَوْ كَانَ فِيهِ قِطَافٌ ـ فَلَمَّا رَجَعَ قَالَ " وَجَدْنَا فَرَسَكُمْ هَذَا بَحْرًا ". فَكَانَ بَعْدَ ذَلِكَ لاَ يُجَارَى.
Abdüla'lâ b. Hammad bize tahdis etti. [Dedi ki]: Yezid b. Zürey' bize tahdis etti. [Dedi ki]: Said bize tahdis etti. [O] Katâde'den, [o] Enes b. Mâlik —radıyallâhu anh—'dan nakletti ki; “Medine ahalisi bir keresinde korkuya kapılmıştı. Nebi —sallallâhu aleyhi ve sellem— Ebu Talha'nın yavaş yürüyen —veya ağır canlı— bir atına bindi. Geri döndüğünde şöyle buyurdu: ‘Sizin şu atınızı bir derya [gibi hızlı] bulduk.’ O at, bundan sonra hiç geçilemedi.”