2884. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رُمِيَ أَبُو عَامِرٍ فِي رُكْبَتِهِ، فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ قَالَ انْزِعْ هَذَا السَّهْمَ. فَنَزَعْتُهُ، فَنَزَا مِنْهُ الْمَاءُ، فَدَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ، فَقَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعُبَيْدٍ أَبِي عَامِرٍ ".
Bize Muhammed b. el-Alâ tahdis etti. Bize Ebû Üsâme, Büreyd b. Abdillah'tan, o Ebû Bürde'den, o Ebû Mûsâ'dan (r.a.) [naklettiğine göre] o şöyle dedi: Ebû Âmir dizinden vuruldu. Yanına vardım. "Şu oku çıkar" dedi. Ben de onu çıkardım. Ondan (yarasından) su (sıvı) fışkırdı. Sonra Nebi'nin —sallallâhu aleyhi ve sellem— yanına girdim ve ona (durumu) haber verdim. O: "Allah'ım! Ubeyd Ebû Âmir'i bağışla." buyurdu.